"Niet elk vorm van stadslandbouw is de naam waardig"

Geert Iserbyt van Landwijzer, het kennis- en vormingscentrum voor bio(-dynamische) landbouw en voeding, zet in een opiniestuk uiteen wat stadslandbouw voor de samenleving kan betekenen. Tegelijk ontmaskert hij enkele claims: "In de golf van hernieuwde interesse van de stedeling voor de oorsprong van zijn voedsel of het zelf produceren ervan, gebeuren dingen die niet zo duurzaam en ecologisch zijn als ze lijken."

In de steden groeien de maatschappelijke veranderingen in de richting van een meer ecologische leefwijze makkelijker uit tot een trend dan op het platteland. Geert Iserbyt, coördinator en lesgever bij Landwijzer, ziet daarin een verklaring voor de nieuwe belangstelling voor stadslandbouw.

"Consequente ecologische afwegingen in verband met transport en energie maken duidelijk dat de herkomst van ons voedsel zich best zo dicht mogelijk bij onze woonplaats bevindt. We moeten steden voeden met voedsel dat liefst zo dicht mogelijk rond - of in - de stad werd gekweekt", meent Iserbyt.

Daarom noemt hij 'nabijheid' en ‘verbinding’ (van de consument met zijn voedsel, nvdr.) de twee grote argumenten die pleiten voor stadslandbouw. Dat alle vormen van stadslandbouw spontaan geassocieerd worden met ‘duurzaam’, ‘milieuvriendelijk’ en ‘gezond’ gaat volgens Iserbyt wel een stap te ver.

De zogenaamde ‘Community Connected Farms’ en CSA-initiatieven in de stedelijke rand of de nabije omgeving van de stad beschouwt de coördinator van Landwijzer als een lovenswaardige vorm van stadslandbouw.

"De landbouwgordel die in de directe omgeving van de stad vers en snel te transporteren voedsel produceert voor de naburige stad, een directe band aangaat met de mensen uit die stad én daar bovendien een eerlijke prijs voor vraagt én krijgt." Zo omschrijft Iserbyt Community Supported Agriculture (CSA), waar de zelfoogstboerderijen een voorbeeld van zijn.

Lees het volledige opiniestuk op de website van Landwijzer.