Vlaams-Brabant gaat Amerikaanse vogelkers bestrijden

Vlaams-Brabant gaat op zoek naar de meest geschikte, milieuvriendelijke manier om de opmars van de Amerikaanse vogelkers in onze bossen terug te dringen. De struik, ook wel bospest genoemd, verdringt lokale soorten en is moeilijk uitroeibaar. Onderzoekers nemen aan dat de plant al in 27 procent van onze Vlaamse bossen aanwezig is.

De provincie Vlaams-Brabant en het Intergemeentelijk Opbouwwerk Leuven gaan op zoek naar de meeste geschikte, milieuvriendelijke manier om de opmars van de Amerikaanse vogelkers in onze bossen aan banden te leggen. Ze krijgen hiervoor 60.000 euro van de Europese Unie en zullen informatie uitgewisselen met 12 Vlaamse en 12 Nederlandse partners.

Onderzoekers schatten dat de soort al in 27 procent van de Vlaamse bosoppervlakte aanwezig is. Heel wat bossen in Vlaams-Brabant zijn al dermate gekoloniseerd dat een volledige uitroeiing een utopie is en beheersing moeilijk en duur. In het kader van dit Interreg-project wil men de verschillende bestrijdingsmogelijkheden uittesten en optimaliseren en vervolgens bosbeheerders hierover informeren.

De Amerikaanse vogelkers (Prunus serotina) is een plant uit de rozenfamilie. De soort is in Nederland en België geïntroduceerd en in de jaren twintig als zogeheten 'vulhout' in naaldhoutaanplantingen toegepast. De struik zou de humus verbeteren en dwingt door de schaduwwerking de dennen tot hoogtegroei.

Maar begin jaren vijftig viel het bosbeheerders echter op dat de Amerikaanse vogelkers zich al te gretig uitzaaide en lokale soorten verdrong. Vandaar dat Amerikaanse vogelkers ook wel eens bospest genoemd wordt. Bos- en natuurbeheerders besloten om de struik niet langer aan te planten en voortaan zelfs te bestrijden. Het middel glyfosaat, beter bekend onder de merknaam Roundup, kwam steeds meer in gebruik. Het blijft echter een bestrijdingsmiddel met potentiële gevaren voor de gezondheid.

Bestrijdingscampagnes namen begin jaren tachtig af, wellicht onder invloed van de natuurbeschermingsstroming die een grotere spontaniteit in de natuur voorstond. Pas vrij recent neemt de bestrijding weer toe, onder meer door het Biodiversiteitsverdrag dat, sinds oktober 1995, bestrijding van verdringende exoten voorschrijft. Ook de instandhoudingseis van de EU-Habitatrichtlijn verplicht impliciet tot bestrijding.