"Imidacloprid niet oorzaak wintersterfte bij bijen"

De actieve stof imidacloprid is niet de oorzaak van wintersterfte bij bijen. Dat blijkt uit een meerjarig onderzoek van Wageningen Universiteit. Imidacloprid behoort tot de groep van de vermaledijde neonicotinoïden die deels verantwoordelijk geacht worden voor de massale bijensterfte. De wintersterfte door imidacloprid zou rond de twaalf procent schommelen, wat niet afwijkt van de gangbare norm in Europa. Toch is de stof niet ongevaarlijk.

Uit heel wat onderzoek blijkt dat neonicotinoïden een schadelijk effect hebben op de bijenpopulatie. De universiteit van Wageningen pikte er één van de neonicotinoïden, imidacloprid, uit en ging na in welke mate deze actieve stof een impact heeft op bijen. Aan 60 relatief kleine vrijvliegende volken (gemiddeld 5.500 bijen) werd suikerwater gegeven, verontreinigd met een dosis imidacloprid. De blootstelling duurde twaalf weken, van juni tot begin september.

Nog eens 60 bijenvolken kregen suikerwater zonder imidacloprid. Wat bleek? Hoewel er enig effect van imidacloprid vastgesteld werd op het aantal bijen in de zomer, de hoeveelheid bijenbrood (stuifmeelvoorraad) en het broed, was er geen effect op de overwintering. Bijenvolken blijken robuust genoeg om de effecten van imidacloprid op te vangen. De wintersterfte onder de imidaclopridvolken was 12 procent, wat niet afwijkt van de gangbare norm in Europa. Ook de effecten op de vitaliteit van de volken en de overgang van zomer- naar wintervolk bleken minimaal.

Wel bleek dat de blootgestelde bijen significant minder neiging vertoonden om uit te zwermen. Of imidacloprid daar de directe oorzaak van is of dat het een secundair gevolg is van de blootstelling moet verder worden uitgezocht. Opvallend is dat in de zomer meer volken stierven in de controlegroep dan in de imidaclopridgroep, wat zou te maken hebben met een sterkere drift om uit te zwermen.

Maar de stof is niet volledig onschuldig. “Ook al is imidacloprid niet de grote boosdoener als het gaat om wintersterfte, toch zou het bij zwakke bijenvolken juist dat zetje kunnen zijn dat bijen niet meer kunnen hebben”, besluiten de onderzoekers.