Coalitie tegen de Honger zoekt steun in parlement

Naar aanleiding van Wereldvoedseldag eerder deze week bracht de Coalitie tegen de Honger een bezoek aan het federaal parlement. De 16 Belgische ngo's presenteerden er hun oplossingen voor het terugkeren van voedselcrisissen, voedselspeculatie en structurele honger. Dat klonk als volgt: "Weer speculanten, voer een coherent ontwikkelingsbeleid en geef meer krediet aan goede landbouwprojecten".

Bijna één miljard mensen lijden honger. Nog eens één miljard heeft geen toegang tot kwalitatief en gezond voedsel. Tegelijk is de landbouwproductie wereldwijd nog nooit zo groot geweest. "Honger is een probleem, maar niet één dat zich vertaalt in goede politieke antwoorden", constateert Vredeseilanden. Samen met 15 andere Belgische ngo's verenigde de ontwikkelingsorganisatie zich in een Coalitie tegen de Honger om dit aan te pakken. 

In het federaal parlement presenteerden zij hun plannen voor drie basisproblemen die honger veroorzaken. Een eerste probleem is speculatie. Sinds 2008 stijgen de prijzen van voedsel als gevolg van een speculatieve bubble, en dat heeft een zeer zware impact op de armsten. Voor mensen die tot drie vierde van hun inkomen besteden aan voedsel is zelfs de minste stijging fataal. Speculatie zorgt niet alleen voor de terugkeer van voedselcrisissen in de Sahel, maar is voor iedereen voelbaar.

De ngo's vragen daarom investeerders die niet tot de voedselsector behoren van de termijnmarkten voor landbouwgrondstoffen te weren. "Het openzetten van de markt heeft te zware gevolgen. Er moet een verbod komen op financiële producten waarvan het rendement verbonden is aan voedselspeculatie." De ngo's rekenen op een duidelijk engagement van de Belgische banken.

Daarnaast pleit de Coalitie voor een "nieuwe kijk" op landbouw en voeding. Daarvoor zijn naar verluidt maatregelen nodig die mikken op stabiele en voordelige prijzen voor de producenten, die ook betaalbaar zijn voor de consumenten. "Er is ook nood aan een landbouwbeleid dat gericht is op een stabilisering van de prijzen, een rechtvaardiger handelsbeleid dat de voedselsoevereiniteit van staten erkent en een specifieke regeling voor landbouwproducten in handelsakkoorden. Verder is een gepast samenwerkingsbeleid nodig dat prioriteit geeft aan een duurzame boerenlandbouw."

Binnen het Belgisch ontwikkelingsbeleid engageert de overheid zich expliciet voor voedselzekerheid door ondersteuning van economisch rendabele familiale landbouw. "Mooi, maar tegelijk gebeuren op andere beleidsniveaus zaken die dit net tegenwerken", onderscheidt Vredeseilanden een tweede struikelblok. Zo stemde België in de VN tegen een voorstel dat net die familiale boer meer bescherming moet geven. Tegelijk wil Europa niet dat Afrikaanse landen hun (landbouw)markt beschermen. Dat is goed voor Europese landbouwproducten, maar nefast voor de Afrikaanse.

"Dit beleid van twee maten en gewichten moet anders", meent de Coalitie tegen de Honger, die pleit voor parlementaire controle op Belgische engagementen. "Het beleid moet coherent zijn, kloppen op de verschillende niveaus. Het parlement moet hiervoor concrete stappen ondernemen: de benoeming van een bijzondere rapporteur en de oprichting van een bijzondere commissie beleidscoherentie voor ontwikkeling."

Een laatste probleem is dat de landbouwsector in ontwikkelingslanden kampt met een kloof tussen zeer kleine boeren die zichzelf financieren met microkredieten en grote, meestal buitenlandse ondernemingen die makkelijk toegang hebben tot krediet. De ngo's opperen dat hier een rol is weggelegd voor de Belgische Investeringsmaatschappij voor Ontwikkelingslanden. "Zij kan ambitieuze boeren uit het Zuiden krediet verlenen, maar dient dan wel haar rendementseis te verlagen."