Belgische visvangstquota voor 2019 liggen vast

Elk jaar in december wordt op de Europese Visserijraad bepaald hoeveel vis de verschillende lidstaten het komende jaar mogen opvissen in de verschillende zeegebieden. De Europese Commissie en Vlaams minister Joke Schauvliege willen in 2019 zo veel mogelijk visbestanden op een duurzaam niveau houden en overbevissing voorkomen. “Ik ben tevreden dat wij, dankzij de inspanningen van onze vissers, in de meeste gebieden erin geslaagd zijn dit niveau nu of binnenkort te bereiken”, reageert de minister. “Bij kwetsbare bestanden blijven we extra voorzichtig.”

In de vroege uurtjes bereikten de Europese ministers bevoegd voor visserij een akkoord over de visserijmogelijkheden en de vangstquota 2019 in de West-Europese zeeën. Doel van de onderhandelingen is om zo veel mogelijk visbestanden op een duurzaam niveau te houden. De Belgische vissers werken hier actief aan mee onder het logo ‘visserij verduurzaamt’. Ze krijgen hierbij ook ondersteuning van producentenorganisatie Rederscentrale en het wetenschappelijk team van het Instituut voor Landbouw-, Visserij- en Voedingsonderzoek (ILVO).

Uit de jongste wetenschappelijke bevindingen blijkt dat de visserijbestanden waar de Belgische vloot op vist, de laatste jaren sterk geëvolueerd zijn naar een duurzaam of bijna duurzaam peil. Waar de bestanden het goed doen, werden de vangstmogelijkheden behouden of opgetrokken. Bij bestanden die het moeilijk hebben, werden de visserijmogelijkheden verminderd, zodat deze vissoorten de tijd krijgen om zich te herstellen.

Soorten die voor onze visserij belangrijk zijn zoals pladijs, zeeduivel, tarbot, tongschar en roggen doen het over het algemeen goed. Kabeljauw heeft het moeilijk, hiervoor dalen de vangstmogelijkheden in de Noordzee en het aanpalend Engels Kanaal met 30 procent en in de Keltische zee met 50 procent. Voor roggen blijft het quotum in de Noordzee gelijk, in de westelijke wateren is er een stijging van vijf tot tien procent. 

Het gaat beter met de tong in de Ierse zee, zodat België terug 170 ton mag opvissen, een belangrijk deel zal voorbehouden worden voor wetenschappelijk onderzoek. Hoewel het tongbestand in het Bristolkanaal, waar Belgische vissers veel rechten hebben, voldoende jonge exemplaren bevat en het quotum vorig jaar met zeven procent steeg, doet de Europese Commissie deze vangstrechten nu dalen met 7 procent om gegarandeerd het duurzaam peil te behouden. Op dezelfde wijze schommelen de rechten voor tongvangst in het Oostelijk deel van het Engels kanaal, vorig jaar een stijging van 25 procent, dit jaar een daling met evenveel procent.

Vanaf 1 januari 2019 geldt in de wateren van de Europese Unie de aanlandingsverplichting. Dit betekent dat ongewenste vangsten niet meer mogen teruggegooid worden in zee. Zodra het vangstquotum voor één soort uitgeput is, kan er bijgevolg in dat gebied niet meer gevist worden. “Dit betekent een grote uitdaging en dit vraagt veel professionaliteit van onze vissers die op verschillende soorten vissen, tot wel 45 soorten per zeegebied”, reageert minister Schauvliege. Deze visgebieden bevinden zich in de wateren die grenzen aan België, Nederland, Duitsland, Denemarken, Groot-Brittannië, Ierland en Frankrijk tot tegen Spanje.

“De uitkomsten van de december 2018 visserijraad stellen ons in staat om verder te gaan met onze activiteiten gericht op een duurzame Belgische visserij”, zegt Geert De Groote, reder van het vissersvaartuig Z.98 Op Hoop Van Zegen en voorzitter van de Rederscentrale. “Ik heb bij het volgen van de onderhandelingen dit jaar wel opnieuw vastgesteld dat het met de complexiteit van de visserijregelgeving moeilijker en moeilijker wordt om rekening te houden met de realiteit van de visser op zee.”