Brazilië gelooft in toekomst van olifantsgras

Na decennialang onderzoek gelooft Brazilië dat olifantsgras de meest belovende leverancier van biobrandstof is. Dat schrijft het nieuwsagentschap IPS. De middelgrote Braziliaanse stroomproducent Sykue Bioenergía bouwt volgend jaar in de deelstaat Bahía een eerste elektriciteitscentrale die met olifantsgras zal worden gestookt. Het gaat om een investering van dertig miljoen euro. De brandstof zal op 4.000 hectare akkers in de buurt van de centrale worden geteeld.

De origine van olifantsgras bevindt zich in Afrika. Het is een plant met houtachtige stengels die drie tot zeven meter hoog wordt. In Brazilië wordt olifantsgras al een eeuw gekweekt als veevoeder. Onderzoek van het Braziliaanse agrarisch onderzoeksinstituut Embrapa bevestigt dat het gewas een prima grondstof is voor de productie van biobrandstof. Droog olifantsgras levert in een verbrandingsoven 25 eenheden energie voor elke eenheid energie die nodig was om het gewas te produceren. Bij suikerriet dat wordt omgezet in ethanol, nu de populairste biobrandstof in Brazilië, is die verhouding maar negen op één.

Olifantsgras heeft bovendien veel minder kunstmest en bestrijdingsmiddelen nodig dan andere landbouwgewassen. Maar vooral de opbrengst spreekt tot de verbeelding. Eucalyptus, de populairste leverancier van cellulose en brandhout in Brazilië, levert per hectare en per jaar in het beste geval 20 ton biomassa op. Olifantsgras haalt 30 tot 40 ton, zegt Vicente Mazzarella, een expert van het Instituut voor Technologisch Onderzoek (IPT) van de deelstaat Sao Paulo. Anders dan boomsoorten kan olifantsgras bovendien twee tot vier keer per jaar geoogst worden.

Waarschijnlijk kan de productiviteit van olifantsgras nog sterk worden verhoogd. De 200 bekende variëteiten werden geselecteerd op basis van hun voederwaarde, terwijl die voor de ideale biobrandstof eerder een nadeel is. De aanwezigheid van minerale zouten is bijvoorbeeld slecht voor de ovens waarin het gewas verbrand kan worden. Een dochterbedrijf van Embrapa heeft na tien jaar onderzoek drie variëteiten geselecteerd die een grote toekomst kunnen hebben als leverancier van biobrandstof. Het gaat om soorten die ook op arme gronden kunnen groeien.

Net als bij suikerriet hoopt Embrapa ook variëteiten van olifantsgras te ontwikkelen die zelf stikstof uit de lucht binden, waardoor er nog minder bemesting nodig zou zijn. Problematisch is nog altijd dat olifantsgras veel water nodig heeft om te groeien, slecht droogt en moeilijk gecomprimeerd kan worden. Zolang er geen goede oplossing is voor die laatste twee problemen, kan het eindproduct moeilijk over grote afstanden worden vervoerd.(KS)