Na tien jaar procederen pas uitspraak over wildschade

Drie landbouwers hebben een rechtszaak gewonnen tegen het Vlaamse gewest in verband met schade die door wilde ganzen en smienten was toegebracht aan hun gewassen. Na tien jaar procederen krijgen de boeren nu eindelijk een vergoeding. “Een doekje voor het bloeden”, zo noemt landbouwer Joris Anné het. “Jaarlijks lijden we tienduizenden euro’s verlies en er komen alleen maar natuurgebieden bij.”

Joris Anné heeft de afgelopen jaren al vier rechtszaken gewonnen en er is nog één lopende. Bij de laatste uitspraak veroordeelde de rechtbank van Dendermonde het Vlaamse gewest tot het betalen van een schadevergoeding en de gerechtskosten. “Een logische beslissing, maar we hebben er wel tien jaar voor moeten procederen”, zegt Anné gelaten. “De vrederechter had al eens in ons voordeel geoordeeld, maar het Vlaams gewest ging in hoger beroep.”

De landbouwer is niet te spreken over de havenuitbreiding en de bijbehorende natuurcompensaties. “Wilde ganzen en smienten komen terecht in de natuurcompensatiegebieden in de haven, maar doen zich tegoed aan de gewassen op de omliggende akkers. Vooral het graszaad en het graan krijgen het daardoor hard te verduren”, aldus Anné. Volgens hem strijken de ganzen soms met honderden tot duizenden tegelijk neer. De landbouwer heeft acht vogelschrikkanonnen, 300 vlaggen en een achttal vogelverschrikkers met reflecterende kledij. ’s Nachts schakelt hij nog flikkerlichten in tegen de smienten, die vooral bij duisternis komen. “Dit kost me handenvol geld aan materiaal”, klinkt het.

Het Vlaams gewest erkent dat de vogels schade toebrengen, maar een vergoeding wilde ze niet betalen. Volgens de wetgeving hoeft er immers geen schadevergoeding worden betaald voor wildschade die is veroorzaakt door bejaagbare soorten. “Maar hoe kan een jager in hemelsnaam zien op welke soort hij wel of niet kan schieten wanneer er in die natuurgebieden meer dan zes verschillende soorten zitten”, vraagt Joris Anné zich af. Ondertussen zijn de procedures voor wildschade gewijzigd waardoor er niet meer tien jaar gewacht moet worden op een gerechtelijke uitspraak. Maar toch zijn er nog steeds betwistingen.

Anné noemt de natuurcompensatiegebieden liever “onnatuurlijke gebieden”. “Ze schieten hun doel voorbij. Er zitten amper zeldzame vogels omdat de gebieden volledig gedomineerd worden door ganzen. Als landbouwer worden wij twee keer gestraft: eerst moeten we onze grond afgeven voor deze natuurcompensaties en vervolgens hebben we nog eens enorme schade door de ganzen.” De landbouw heeft ook sterke vragen bij de fosfaten en stikstof die de ganzen achterlaten in de bodem. “Dat is een veelvoud van de mestnorm die aan de landbouwers wordt opgelegd.” Toch wil Anné de strijd niet opgeven. “Wij gaan door tot we een rechtvaardige vergoeding voor de schade aan onze gewassen krijgen.”