MR-politica vicevoorzitter van glyfosaatcommissie

De eerste bijeenkomst van de glyfosaatcommissie in het Europees Parlement vindt plaats op 12 april. De Belgische europarlementsleden Frédérique Ries (MR) en Bart Staes (Groen) zijn in Straatsburg aangeduid als respectievelijk vicevoorzitter en rapporteur in deze commissie. Het is de Fransman Eric Andrieu die de commissie zal voorzitten. Zij zullen de komende maanden de toelatingsprocedure voor gewasbeschermingsmiddelen tegen het licht houden.

Over de toelating van gewasbeschermingsmiddelen op de Europese markt zijn vorig jaar vragen gerezen naar aanleiding van de verlenging van de vergunning voor glyfosaat, het actieve bestanddeel van de onkruidverdelger Roundup. Dat bestanddeel zou volgens sommige studies kankerverwekkend zijn, maar de Europese autoriteiten voor voedselveiligheid (EFSA) en chemische stoffen (ECHA) achten het veilig.

Voorzitter Eric Andrieu vindt het de taak van zijn commissie om het vertrouwen van de burger in de EU-procedure te herstellen. Hij krijgt de Belgische MR-politica Frédérique Ries als één van de drie vicevoorzitters naast zich. Groen-parlementslid Bart Staes is samen met het Duitse Europarlementslid Norbert Lins (Europese Volkspartij) aangeduid als rapporteur. In de commissie zelf zitten nog meer Belgen. Zo zetelt Marc Tarabella (PS) als effectief lid. Mark Demesmaeker (N-VA), Kathleen Van Brempt (sp.a), Hilde Vautmans (Open Vld) en de Duitstalige Pascal Arimont zijn opvolgers.

Ries laat via Twitter weten dat een onafhankelijke, transparante en tegelijk eenvoudigere toelatingsprocedure het doel is. De glyfosaatcommissie heeft negen maanden tijd om daaraan een bijdrage te leveren. De commissieleden zullen nagaan of er mogelijke belangenconflicten zijn, en bekijken ook of de bevoegde agentschappen over voldoende mensen en middelen beschikken. Ze beperken zich dus niet tot het geval glyfosaat, maar dit dossier vormt wel de concrete aanleiding voor hun werk. Het vertrouwen in de EU-instellingen is immers zoek geraakt door de verwarring die er heerst over het al dan niet gevaarlijk zijn van de onkruidbestrijder.