Lage kalversterfte cruciaal voor rendabiliteit vleesvee

De rendabiliteit van zoogkoeien hangt in bepalende mate af van de kalversterfte. Diarree en griep zijn de meest voorkomende doodsoorzaken bij kalveren, zo blijkt uit de resultaten van een demonstratieproject van het Departement Landbouw en Visserij rond de oorzaken van kalversterfte. Het verschil in rendement door een hoge sterftegraad loopt op tot 350 euro per zoogkoe.

Het demonstratieproject onthult dat diarree en griep de belangrijkste redenen van kalversterfte zijn, met E. coli en Pasteurella als belangrijkste ziektekiemen. In bijna de helft van de mestmonsters van kalveren met diarree werd Giardia teruggevonden. Ook de biestmelkverstrekking speelt een belangrijke rol: bedrijven met een slechte biestkwaliteit en/of onvoldoende opname van antistoffen zijn beduidend gevoeliger voor kalversterfte.

Ook selenium blijkt een belangrijke factor. De stof heeft een grote invloed op het weerstandsvermogen en de immuniteit. Volgens het onderzoek is het seleniumgehalte in het bloed van de koeien op de meeste bedrijven te laag. Een hoge sterftegraad draagt in grote mate bij tot de inkomensverschillen tussen de bedrijven. Zo wordt er een verschil in saldo van ruim 350 euro per zoogkoe vastgesteld tussen de zwakste bedrijven (22% sterfte) en sterkste bedrijven (4% sterfte).

De onderzoekers besluiten dan ook dat de aandacht voor voeding, huisvesting en preventie van griep en diarree bij kalveren cruciaal is voor het vleesveebedrijf, en dat deze aandacht bovendien rendeert.

De aanvraag voor het onderzoeksproject werd ingediend door de Vlaamse Rundveeteelt Vereniging (VRV). Het werd uitgevoerd in nauwe samenwerking met verschillende partners: ILVO-Dier, Dierengezondheidszorg Vlaanderen, de faculteit Diergeneeskunde van UGent en de landbouworganisaties Boerenbond en Algemeen Boerensyndicaat. Het project liep van 1 april 2010 tot 30 juni 2012.

Meer info: brochure 'Rendabiliteit in de vleesveehouderij - management ter beperking van kalversterfte'