“Honger is geen technologisch, maar politiek vraagstuk"

De redenering van de voorvechters van de intensieve landbouw toont dat ze niet weten wat de eigenlijke oorzaak van honger is. Dat zegt de Nederlandse emeritus hoogleraar Eric Goewie: "Honger is sociaal geproduceerd en wordt in stand gehouden door beleidskeuzes die uitgaan van de wetten van de vrije markt. Honger is dus geen technologisch, maar een politiek vraagstuk."

In een opiniestuk neemt emeritus hoogleraar Eric Goewie, verbonden aan de Universiteit van Wageningen, de verdediging van de biolandbouw op. Daarmee reageert hij op uitlatingen van enkele van zijn collega-wetenschappers van dezelfde universiteit waaronder professors Dijkhuizen, Rabbinge en Fresco, die beweren dat biologische landbouw de honger in de wereld bevordert, en “luxueus” en “emotioneel” is.

Hij verwijt zijn collega’s dat honger de enige rechtvaardiging is die ze ter verdediging van gewasbeschermingsmiddelen, genetisch gemodificeerde gewassen, kunstmest en dieronvriendelijke en intensieve voedselproductiesystemen aandragen. Volgens Goewie zijn hun argumenten ondoordacht of onjuist en zetten ze met hun afkeuring een maatschappelijk geaccepteerde en wetenschappelijk interessante productiewijze volledig buiten spel.

Een basisprincipe van de biolandbouw, namelijk de korte keten, zorgt voor een efficiënte voedselketen: “Je produceert voedsel daar waar de monden zijn.” Regionale productie doet op die manier de armoede dalen, beschermt de leefomgeving en beperkt de transportkosten. Verder claimt de biologische landbouw niet dat ze gezondere producten voortbrengt, maar wel dat onze gezondheid beter wordt beschermd doordat er geen of minder chemische hulpmiddelen aan te pas komen.

Ook wat betreft de honger in ontwikkelingslanden slaan de verdedigers van de intensieve landbouw de bal mis volgens Goewie: “Honger wordt niet veroorzaakt door te weinig productie. Rapporten tonen aan dat er genoeg wordt geproduceerd, maar dat het voedsel de hongerlijders niet bereikt.” Goewie wijst er bovendien op dat honger in stand wordt gehouden door beleidskeuzes gebaseerd op een blind geloof in de vrije markt, terwijl honger geen technologisch, maar een politiek vraagstuk is.

Zo werd in 2011 meer graan geoogst dan ooit tevoren: 2,4 miljard ton wereldwijd. Desondanks werd daarvan slechts 45 procent gebruikt om mensen te voeden. De rest diende voor de groeiende veestapel of voor brandstofproductie. Dat bewijst volgens Goewie het failliet van de intensieve landbouw: “Natuur en milieu gaan eraan, aandeelhouders worden rijker, boeren ontvangen minder inkomen en moeten meer gaan produceren om hun investeringen rendabel te houden.”

Lees het volledige artikel op DeWereldMorgen.be.