GLB-voorstel doet N-VA dromen van Vlaams landbouwbeleid
nieuws
“De plannen voor het nieuwe landbouwbeleid zijn niet revolutionair maar de marsrichting is de juiste”, reageert Europarlementslid Tom Vandekendelaere (CD&V) op het GLB-voorstel van de Europese Commissie. Bij N-VA kunnen ze zich ook vinden in het uitgezette beleidskader, vooral vanwege de vrijheid en flexibiliteit die lidstaten en regio’s krijgen bij de invulling ervan. Europarlementslid Sander Loones steekt zelfs niet weg dat zijn partij een Vlaams boven een Europees landbouwbeleid verkiest. De lidstaten worden voor zoveel verantwoordelijk gemaakt dat Bart Staes (Groen) zich afvraagt waar ‘gemeenschappelijk’ nog op slaat. Hij betreurt wat N-VA toejuicht.
Het landbouwbeleid van de nabije toekomst moet eenvoudiger en groener worden, waarbij het geld naar de actieve landbouwer gaat. Enerzijds formuleert de Europese Commissie duidelijke objectieven voor het GLB na 2020, anderzijds krijgen de lidstaten meer vrijheid om hun landbouwbeleid zelf in te vullen. “Meer maatwerk door de lidstaten wordt mogelijk en de prioriteit ligt duidelijk bij investeren in technologische innovatie en verstandige vergroening”, analyseert Tom Vandekendelaere, die voor CD&V in de landbouwcommissie van het Europees Parlement zetelt.
Hij ziet dit als een uitgelezen kans voor Vlaanderen om de oude tegenstelling milieu-landbouw onderuit te halen. “Met de voorstellen die nu op tafel liggen en de recente technologische ontwikkelingen in de sector, krijgen de lidstaten nu zelf de instrumenten om een aanpak die het milieu vooropstelt ook economisch rendabel te maken voor onze landbouwers. Een duurzame landbouw moet ons doel zijn: economisch, ecologisch en sociaal.”
De leidraad moet volgens Vandekendelaere zijn: ‘Produceer meer, met minder’, en daarvoor rekent hij op precisielandbouw. “Vergroening en innovatie is de toekomst van de landbouw. Maar we hebben jonge landbouwers nodig om aan de kar te trekken. Naast de directe steun, die blijft bestaan, kunnen beginnende boeren rekenen op een vereenvoudigde, extra ondersteuning onder de vorm van een vast bedrag, afhankelijk van de grootte van hun areaal én de vergroeningsvoorwaarden. Ik kan er niet genoeg op hameren dat jonge, ondernemende boeren alle mogelijke steun verdienen.”
Parlementsleden van N-VA scharen zich met één stem achter het GLB-voorstel, en wel hierom: “De Europese Unie moet minder dicteren, de lidstaten en regio’s moeten meer vrijheid en flexibiliteit krijgen.” Europees parlementslid Sander Loones licht dat toe: “Vlaanderen moet zijn landbouwbeleid vooral zélf kunnen bepalen. Dat is ook nodig, zodat onze landbouwers eerlijk hun boterham kunnen verdienen. Zij hebben recht op een beleid dat aansluit op hun noden, en dat de broodnodige innovatie en vergroening efficiënt aanpakt.” Partijgenote en Vlaams parlementslid Sofie Joosen voegt toe dat de huidige uniforme EU-aanpak tot wrevel en onbegrip leidt bij landbouwers. Kamerlid Rita Gantois, eveneens N-VA-politica, hoopt dat er nog een hartig woordje gepraat gaat worden over de besteding en verdeling van Europese landbouwcenten.
Loones: “Jaarlijks spendeert Europa maar liefst 60 miljard euro aan landbouw, wat goed is voor 38 procent van haar totale begroting. De Belgische belastingbetalers betalen alvast stukken meer dan dat onze eigen boeren ontvangen. Tussen 2000 en 2014 was dat elk jaar gemiddeld 400 miljoen euro meer. Van 2015 tot 2020 loopt dat bedrag zelfs verder op tot gemiddeld jaarlijks 700 miljoen euro. Belgische belastingcenten die elk jaar opnieuw vertrekken naar andere Europese landen.” Hij droomt luidop van nog meer subsidiariteit dan de Commissie nu al wil bieden, namelijk het overhevelen van het grootste stuk van het landbouwbeleid naar de lidstaten en regio’s.
Het voorstel van de Commissie verrast Groen Europarlementslid Bart Staes niet, en zeker niet aangenaam. “Het gaat gewoon door op ‘business-as-usual’, met vooral steun voor de grote industriële landbouwbedrijven en agro-business, gericht op export en gefinancierd met belastinggeld.” Staes: “Er is nood aan een herverdeling van de EU-middelen, weg van mega-bedrijven en rijke landeigenaars, naar de kleinere bedrijven die zo noodzakelijk zijn voor een divers aanbod en tewerkstelling, maar vandaag worden opgeslokt door Europa’s eenzijdig landbouwbeleid.”
Hij stoort zich ook aan het weinige gemeenschappelijke dat nog rest aan het landbouwbeleid. “Er zijn zoveel collectieve, Europese problemen gemoeid met het GLB – denk aan steeds minder boeren, minder tewerkstelling en veel boeren die amper rondkomen, overproductie, achteruit hollende biodiversiteit, ernstige bodemdegradatie met minder vruchtbaarheid, antibioticaresistentie van bacteriën, en volksgezondheidsproblemen door een ongezond landbouwmodel (pesticiden, etc) – en al die problemen kunnen alleen met een coherent EU-beleid aangepakt worden.”
