Terugblik: Het laatste groot tractorprotest in Brussel dateert van 2015
duidingAl meer dan 2.000 tractoren zijn ingeschreven voor de grote protestactie die de Vlaamse landbouworganisaties plannen uit onvrede met het beleid van de Vlaamse regering. De laatste keer dat onze hoofdstad overspoeld werd door tractoren was 8 september 2015. Toen trokken 1.500 boeren met hun tractor naar Brussel. Kop van Jut was toen niet de Vlaamse regering, maar Europa. Herbeleef met dit verslag een bewogen dag in het hart van de boerenbetoging.
Al wekenlang staat maandag 7 september met stip in de agenda van heel wat landbouwers genoteerd. Het moest het orgelpunt worden van een hele zomer vol acties en protesten van boze landbouwers in heel Europa. Waar de gewone burger op vakantie trok om tot rust te komen, liep de spanning in landbouwmiddens juist hoog op. De boeren zijn het beu dat de prijs voor zowat alle landbouwproducten flirt met de grens van de kostprijs of er ver onder ligt. Op Belgisch niveau werd vorige week bewezen dat de partners van de agrovoedingsketen akkoorden kunnen sluiten die op korte en ook op lange termijn een verschil kunnen maken voor de boer. Nu waren alle ogen gericht op Europa. Landbouworganisaties riepen de Unie op om haar landbouwbeleid grondig bij te sturen, wil het in de toekomst nog überhaupt landbouwers overhouden. Uw VILT-reporter was van de partij op de grootste landbouwbetoging die Brussel in jaren heeft gekend.
7u10. Afspraak in Merchtem. Een aantal Groene Kringleden zijn gevraagd om met Tractor Roza en vier andere tractoren naar Brussel af te zakken om de kop van de betoging te trekken. Ze worden al om 8 uur in Brussel verwacht, voor alle drukte. Gauw worden de tractoren getooid met vlaggen en pancartes, petjes worden uitgedeeld en de laatste richtlijnen worden doorgegeven. Leuk nieuws: Sven De Leijer en een cameraploeg van De Ideale Wereld zal Tractor Roza vergezellen op haar vroege rit naar Brussel.
7u35. In Wemmel stapt Sven De Leijer in Tractor Roza. De sfeer zit er meteen in. Sven De Leijer toont waarom hij zijn carrière gestart is als publieksopwarmer. Via het luidsprekersysteem op Tractor Roza trakteert hij vroege voorbijgangers op slogans om de Vlaamse landbouwproducten aan te prijzen. ‘Eigen melk eerst’, ‘Geen zwijnerij met de Vlaamse kippenhouderij’, ‘De Braziliaanse zijn platte, geef mij maar Vlaamse tomatte’ zijn maar enkele van de verzinsels die hij uit zijn mouw schudt.
8u10. Aankomst aan de Koning Albert II-laan in Brussel. Een delegatie van Boerenbond is al aanwezig om een podium op te bouwen voor de speeches die zullen gegeven worden voor aanvang van de betoging. Tal van politieagenten in burger staan paraat. De Groene Kringers krijgen nog een briefing van de hoofdverantwoordelijke van de politie. De veiligheidsdiensten laten niets aan het toeval over. Ook de jonge boeren die op kop van de betoging zullen rijden, moesten op voorhand hun identiteitsgegevens, gsm-nummer en nummerplaat van de tractor doorgeven.
8u35. Voorzitter Piet Vanthemsche staat klaar om zijn leden op te wachten. Vanuit Boerenbond worden er nog een aantal tips over communicatie met de media meegegeven aan de vijf Groene Kringleden: herhaal je kernboodschap een paar keer, gebruik geen vakjargon en laat je geen woorden in de mond leggen. Ik neem afscheid van mijn vroege metgezellen en trek richting het Noordstation.
9u30. Daar staat Boerenbond met dozen petjes, blauwe vestjes en pancartes op de betogers te wachten. Er wordt een grote opkomst verwacht en de sfeer zit goed, al wordt hier en daar de hoop uitgesproken dat het een waardig protest wordt. Ook de politie is al in en rond het station paraat.
9u45. De eerste boeren komen aan, krijgen betogingsmateriaal en worden doorgestuurd naar de Koning Albert II-laan waar de betoging zal vertrekken. Ik krijg te horen dat de tractoren in grote getale onderweg zijn naar Brussel.
9u50. Ook buitenlandse delegaties zijn talrijk aanwezig. Ik spot vlaggen uit Frankrijk, Spanje, Bulgarije, Polen, Letland, Noorwegen, Groot-Brittannië, Ierland en Tsjechië. COPA, de Europese koepel van landbouworganisaties en mede-organisator van de betoging, deelt pancartes uit in alle mogelijke talen.
10u20. De Vlaamse betogers, te herkennen aan de groene ABS-petjes en de blauwe Boerenbondpetjes, stromen massaal toe. Heel wat persmensen zijn aanwezig om reacties te sprokkelen, foto’s te nemen en te filmen. De Ideale Wereld brengt de betoging op haar eigen ludieke manier in beeld. Sven de Leijer verbroedert met de Letse en Bulgaarse delegatie. Constant klinken er oorverdovende knallen van voetzoekers en ‘kanonnen’.
10u25. Vlaams minister van Landbouw Joke Schauvliege verlaat haar kabinet en begeeft zich naar de kop van de betoging. Ze krijgt prompt een microfoon van het VTM Nieuws onder de neus geduwd. De minister laat weten dat België twee zaken verwacht: op korte termijn moet Europa met centen over de brug komen en op lange termijn moet de positie van de boeren in de keten versterkt worden zodat zij geen slachtoffer meer kunnen worden van onder meer de prijzenoorlog van de supermarktketens.
10u30. De speeches beginnen. De voorzitters van de Vlaamse landbouworganisaties, de COPA-president en de Vlaamse en federale landbouwministers leggen uit wat zij verwachten van Europa. Boerenbond en Groene Kring overhandigen 30.000 handtekeningen aan de ministers. Dat is het aantal mensen dat op minder dan een maand tijd de petitie voor SOS Voedselprijzen tekende. De oproep tot waardig protest wordt herhaald.
10u40. Ik ga op zoek naar de tractorcolonne. Vriendelijke politiemannen (op elke straathoek staan er wel een aantal) laten me weten dat de tractoren verzamelen op de Havenlaan. Al lijkt ook het IJzerplein al vol trekkers te staan.
11u05. De tractoren krijgen te horen dat ze richting Koning Albert II-laan mogen vertrekken. Grote en minder grote trekkers, al dan niet versierd met slogans passeren mijn lens. Een vriendelijke landbouwer stopt, hij vraagt of ik een lift wil. Daar zeg ik geen neen tegen.
11u20. De vriendelijke boer heet Karel* en is deze ochtend rond 8 uur vertrokken uit West-Limburg. Hij heeft thuis een bedrijf met 50 melkkoeien, akkerbouw en doet ook nog aan loonwerk. Hij betoogt mee omdat hij vindt dat het zo niet verder kan. “Wij hebben ook recht op een fatsoenlijk inkomen. In een land waar zoveel eisen worden gesteld aan onze producten, kunnen wij niet produceren aan wereldmarktprijzen.” Op financieel vlak is zijn bedrijf nog niet meteen in de problemen. “Ik ben dan ook al 20 jaar bezig. Maar ik voel het wel. Wat moet het wel niet zijn voor die jonge boeren die nog maar net gestart zijn?”, vraagt hij zich af. Hij merkt ook dat sommige van zijn facturen voor het loonwerk dat hij heeft uitgevoerd laat of zelfs helemaal niet betaald worden.
11u40. Stapvoets rijden we de Koning Albert II-laan uit, de Kruidtuinlaan op. Ik vraag aan Karel of zijn bedrijf levensvatbaar is met 50 melkkoeien. Hij wijst erop dat melkvee natuurlijk maar één tak van zijn bedrijf is, maar toch denkt hij dat groei noodzakelijk is. “Ik heb plannen om van 50 naar 85 à 100 dieren te gaan. Niet groeien om te groeien, want ik ben geen voorstander van mastodontbedrijven. Ik groei omdat ik denk dat ik anders bij de eerste zal zijn waarbij de melkfabriek het contract opzegt. De hoeveelheid melk die moet worden opgehaald, zou al gauw te klein zijn in verhouding met de kosten.”
11u45. De tractorcolonne staat stil. Wij zijn bijna boven aan de Kruidtuinlaan en het beeld achter ons is behoorlijk indrukwekkend. Zo ver het oog rijkt, zie je tractoren, vier rijen dik. Voor ons beginnen een paar chauffeurs zich te vervelen. Ze rijden de middenberm op waar ze met hun wielen het gras omploegen. Karel maakt zich boos. “Dit hoeft toch echt niet. Dat is niet het beeld dat de mensen van onze sector moeten hebben.” Ik knik instemmend.
12u05. We staan nog steeds stil. De landbouwers komen uit hun tractoren om een babbeltje te slaan. Ook Karel wil de benen strekken dus stappen we uit. Ik raak in gesprek met twee landbouwers uit de grensstreek tussen de Vlaamse Ardennen en het Pajottenland. Koen* is boos. “Mijn bedrijf is ten dode opgeschreven. Niet alleen door de lage melkprijzen, ik heb dan ook nog eens code rood gekregen en alle nieuwe maatregelen rond erosie maken een normale bedrijfsvoering onmogelijk.” Zijn bedrijf telt een 70-tal melkkoeien en nog wat vleesvee. Het plan was om op termijn te stoppen met de dikbillen en het aantal melkkoeien uit te breiden tot 80 à 85 stuks om zo de arbeidsefficiëntie te kunnen opdrijven zodat hij het werk alleen gedaan krijgt, nu hij niet meer op zijn vader kan rekenen om hem te helpen. Maar het bericht dat zijn bedrijf een te grote impact zou hebben op de nabijgelegen natuur, heeft al zijn plannen op de helling geplaatst. “Ik heb al bijna een jaar slapeloze nachten. Lang heb ik gedacht om een bedrijfsverplaatsing te vragen, maar met de lage prijzen heb ik meer de neiging om er gewoon mee te stoppen. Het hoeft allemaal niet meer. Maar dan vraag ik wel dat ze me zo snel mogelijk vergoeden en niet wachten tot 2029 wanneer mijn milieuvergunning vervalt. Nu ben ik 41 jaar en kan ik nog ander werk vinden. Als ik er 55 ben, zal dat niet meer lukken.”
12u20. De stoet zet zich terug in beweging. Ik stap in bij Koens collega Johan*. Met oog op de hele nieuwe regelgeving rond de passende beoordeling (PAS) heeft hij recent zijn milieuvergunning laten uitbreiden naar 180 melkkoeien, zowat een verdubbeling van het huidige aantal. “Gelukkig ben ik nog niet begonnen met investeren, want anders stond mijn bedrijf er nu heel slecht voor. Momenteel werk ik min of meer tegen kostprijs. Maar hoe graag je je werk ook doet, je wil er wel iets aan verdienen.” Ondanks Johans plannen om te groeien, is de schaal van zijn bedrijf naar eigen zeggen perfect. “Ik teel al mijn voeders voor de dieren zelf en kan de mest kwijt op mijn akkers. Ik heb ook 20 procent van mijn grond in eigendom.” Maar toen de man van wie hij heel wat grond pacht, kwam te overlijden, is hij toch beginnen nadenken. “Stel dat die grond te koop wordt gezet, dan krijg ik met mijn bedrijfsgrootte nooit een lening van de bank om die grond aan te kopen. Het feit dat mijn zoon het bedrijf wil overnemen, heeft natuurlijk ook meegespeeld.” Van Europa verwacht hij in eerste instantie dat het erkent dat er crisis is. Hij is voorstander van een vorm van regulering van de productie, want de prijzen moeten stijgen. “Iedereen heeft de mond vol over verbreding en het opzoeken van nichemarkten. Maar zeg eens hoe we dat moeten doen? Ik werk nu al 15 uur per dag. Ik kan toch moeilijk in mijn overall in een winkel gaan staan.”
12u50. We arriveren op de kleine ring als de colonne weer stilvalt. Een aantal tractoren beslist dan maar in de tunnels te rijden, maar ook daar moet al snel worden haltgehouden. Het hele verkeer – auto’s zijn er betrekkelijk weinig te bespeuren – staat vast. Ik wens Johan nog succes met zijn bedrijf en probeer stapvoets de plaats van actie (Schumanplein, nvdr) te bereiken.
12u55. Onderweg spreek ik twee boeren aan. Het blijken varkenshouders uit het Waasland te zijn. Patrick* heeft samen met zijn zoon een gesloten varkensbedrijf met 750 zeugen. Hij vindt het belangrijk dat ook de stem van de varkensboeren wordt gehoord, want het zijn steeds de melkboeren die alle aandacht krijgen. “Wanneer de melkboeren ook maar een beetje in de problemen komen, reageert de politiek. Terwijl wij al jaren te maken hebben met slechte prijzen. Bovendien is de varkenshouderij een belangrijke economische sector. Maar de politieke wil om hier iets aan te doen, ontbreekt.” Hij is ook boos op Europa omdat het met twee maten en gewichten werkt. “In Oost-Europa krijgen boeren, vaak ook Westerse boeren die zich daar gaan vestigen, 70 tot 80 procent overheidssteun om grootschalige bedrijven op te starten. Als wij steun krijgen, dan gaat het om een tegemoetkoming voor de extra kosten die we moeten doen omwille van milieu- of dierenwelzijnseisen. Ik heb er geen problemen mee dat we met onze buurlanden moeten concurreren, maar dan wel met gelijke wapens.” De toeslag die zeugenhouders krijgen vanuit het ketenoverleg, noemt hij een doekje voor het bloeden. “De wortel is niet aangepakt. Het is als een plantje dat je juist een beetje water geeft en daarna terug blootstelt aan de hitte.”
13u20. Ik ben weer op weg richting Schumanplein. Wanneer ik in de Belliardstraat een café passeer waar het gezellig druk is, roept een aantal boeren me binnen. Op basis van mijn fototoestel en pen en papier leiden ze af dat ik journalist ben. Ze willen hun verhaal kwijt. Willem*, een melkveehouder uit de Vlaamse Ardennen, is vooral aangenaam verrast door de positieve reacties die ze onderweg naar Brussel kregen. “Heel veel mensen staken hun duim op en waren bijzonder geduldig wanneer onze tractorcolonne verkeershinder veroorzaakte.” Hij wil zich dan ook distantiëren van de wantoestanden die zich intussen blijken af te spelen op het Schumanplein. “Wij zijn naar hier gekomen om kalm en waardig te tonen dat het zo niet verder kan.” Hij wijst mij erop dat de prijs maar één facet is waarom hij vandaag op straat komt. “In de Vlaamse Ardennen zijn wij zwaar getroffen door de erosieregelgeving en de instandhoudingsdoelstellingen. Op één na hebben al deze boeren hier (ze zijn met een groepje van zes, nvdr) code oranje gekregen. Ik heb twee zonen die mij willen opvolgen, maar noch financieel noch op vlak van randvoorwaarden kan ik hen een toekomst op het bedrijf garanderen. Dat is heel moeilijk.”
Olivier* is een 36-jarige landbouwer met een 60-tal melkkoeien. “Wij zijn hier uit solidariteit met onze collega’s en uit frustratie. Doordat mijn bedrijf code oranje heeft gekregen, is het in de toekomst geen cent meer waard. Het is heel moeilijk om op die manier verder te bouwen aan je bedrijf. Het is ook zo dat mijn lening momenteel langer loopt dan mijn milieuvergunning. Wat moet ik doen als ik daarna geen vergunning meer krijg?” Het minste dat hij vandaag van Europa verwacht, is dat de superheffing in een noodfonds voor landbouw wordt gestopt zodat die terug kan vloeien naar de sector. “Momenteel is het de drukste periode van het jaar om facturen te betalen. Daar komt nu de superheffing bij. Maar hoe moet ik die betalen als mijn rekening leeg is?”
Een andere boer zegt dat het belang van landbouw al te gemakkelijk uit het oog wordt verloren. “Wij worden gezien als leveraars van goedkope grondstoffen. Iedereen in de keten mag verdienen, behalve wij. Maar wij zijn wel de basis van de voedingsindustrie die voor heel wat werkgelegenheid zorgt. We kennen in Europa een massale instroom aan vluchtelingen, maar waar gaan die tewerkgesteld worden als er binnenkort geen voedingsindustrie en geen tuinbouw meer is?”
Erwin* is een jonge zeugenhouder. “Het is zo erg dat ik momenteel niet moet discussiëren over de prijs, ik mag al blij zijn als iemand mijn biggen wil. Stoppen is niet aan de orde want ik heb nog leningen lopen. Hoewel ik mijn werk heel graag doe, zou ik vandaag niet meer beginnen moest ik voor de keuze staan. Weet je wat mijn beste investering is op het bedrijf? Het is erg dat ik dat moet zeggen, maar het zijn mijn zonnepanelen. Die heb ik dan nog vanuit mijn eigen zak gefinancierd, want de bank eiste dat ik ook een vleesvarkensstal zette vooraleer ze een lening zouden toestaan. Had ik dat gedaan, was ik nu zeker failliet.” Hij wil dat Europa werk maakt van gelijke voorwaarden voor iedereen. “In Duitsland is de loonkost veel lager. In andere landen zijn de milieuvoorwaarden dan weer minder streng.” Erwin is er ook van overtuigd dat de varkensmarkt volledig ontwricht is. “Vraag en aanbod speelt niet meer. Toen in de VS het PED-virus uitbarstte, zijn daar veel bedrijven moeten stoppen, maar dat heeft geen enkel effect gehad op de wereldmarktprijs.”
13u40. Het bericht bereikt de media dat Europees Landbouwcommissaris Phil Hogan zich ziek heeft gemeld. Hij zou geveld zijn door een virale maaginfectie en laat zich vervangen door Jyrki Katainen, vicevoorzitter van de Commissie en bevoegd voor Banen en Groei. Hij zal de Europese Commissie vertegenwoordigen op de Landbouwraad. Dat nieuws is nog niet doorgesijpeld bij de betogers.
14u05. Erwin verwijst me door naar Joris* die aan een tafeltje verderop zit. Hij is een varkenshouder, ook uit de Vlaamse Ardennen. Hij heeft een gesloten bedrijf met 800 zeugen. “De laatste zeven jaar heb ik nauwelijks winst gemaakt, maar ik krijg mijn facturen wel nog betaald. Gelukkig ben ik al bijna 20 jaar bezig en heb ik goede jaren gekend. Mijn bedrijf, met drie personeelsleden, draait enkel omdat we technisch zeer goede resultaten halen en omdat ik steeds zo goed mogelijk tracht te onderhandelen, zowel voor mijn aankopen, als de verkopen.” Hij verwijt Europa dat het niets doet voor de varkensboeren. “Integendeel, de EU snijdt exportmarkten af (Rusland, nvdr) en legt tegelijk nieuwe regels op. We hebben nog maar net de groepshuisvesting voor zeugen verteerd of er is al sprake van een castratieverbod en nog strengere huisvestingsregels.” Ook in België kan er volgens hem meer gedaan worden. Waarom blijft China voor veel Belgische slachthuizen gesloten, terwijl Duitsland, Nederland en ook Frankrijk veel vlotter die markt kunnen betreden? Het Voedselagentschap is er voor de controles op voedselveiligheid, maar het mag ook niet vergeten dat het een rol te spelen heeft in het bevorderen van de afzet naar het buitenland.”
14u20. Heel wat betogers keren terug van het Schumanplein. Boerenbond en ABS hebben de betoging ontbonden. Enkel een aantal Waalse heethoofden blijft de politie uitdagen en vernielingen aanbrengen. De Vlamingen kunnen er geen begrip voor opbrengen. Omdat er met de tractor nog geen doorkomen aan is, zit er voor veel landbouwers niets anders op dan even de tijd te doden. Het café was duidelijk niet voorbereid op zo’n grote toeloop. De pils is op en dus wordt er naar alternatieven overgeschakeld.
14u30. Opnieuw raak ik in gesprek met een varkenshouder, deze keer eentje uit het Meetjesland. Steven* heeft sinds 2003 een bedrijf met 220 zeugen en 2.000 vleesvarkens. Hij noemt zichzelf een atypische varkensboer. “Ik voeder mijn varkens met gemalen maïs van mijn eigen akkers. Daardoor moet ik een derde minder voeder aankopen.” De aankoop van voeder doet Steven via termijncontracten voor drie maanden. “Ik ben lid van de Pig Trading Company die actief is op de termijnmarkten. Ik verkoop zelf niet op de termijnmarkt, maar het bezorgt me wel heel wat informatie zodat ik voor mijn voeder de afgelopen maanden 16 tot 21 euro per ton minder heb betaald dan de normale dagprijs. Zo heb ik op vijf maanden tijd 3.800 euro kunnen uitsparen.” Bijkomend voordeel is dat zijn ouders die ook een eigen varkensbedrijf hebben, hem het onroerend goed van zijn bedrijf hebben geschonken. “Zelfs met die goede start verdien ik nauwelijks iets. Dat is heel lastig in het hoofd. Je moet als boer continu 9,5 op tien of meer halen om een toekomst te hebben.” Binnenkort gaat zijn vader op pensioen en het was de bedoeling dat hij ook dat bedrijf overneemt. “Ik weet niet of dat zal gebeuren als er niets verandert.” Hij gelooft nog steeds in de Vlaamse varkenshouderij, maar voegt er wel aan toe dat als hij had geweten wat hij nu weet, dat hij dan wellicht tien jaar geleden geen extern bedrijf zou overgenomen hebben. “Dan was ik eerst gaan werken en meer gaan reizen, iets wat ik heel graag doe, maar dat niet te combineren is met een varkensbedrijf.”
15u15. Een aantal tractoren ondernemen een poging om de rit naar huis aan te vatten. Ze krijgen meteen politiebegeleiding. Ik vind de delegatie jonge boeren uit Merchtem terug en neem plaats in de tractor van Kris* die een gemengd bedrijf met varkens en akkerbouw uitbaat in de rand rond Brussel. Via de kleine ring en de basiliek van Koekelberg worden we geëscorteerd richting Asse. Onderweg hebben we heel wat bekijks. Tal van autobestuurders filmen met hun smartphones de colonne. Ze zien wellicht niet alle dagen zo’n stoet tractoren.
15u30. Ik bekijk mijn binnenkomende mails en het wordt duidelijk dat de situatie op het Schumanplein helemaal uit de hand aan het lopen is. Dat horen we ook op de radio. Eieren, stenen en voetzoekers worden naar de politie gegooid, stro in brand gestoken en bomen en struiken ontworteld. Kris vindt het jammer dat een paar enkelingen het imago van de hele sector besmeuren.
16u. Via het radionieuws komen we te weten dat Europa 500 miljoen euro ter beschikking stelt van de Europese landbouwers. Het grootste deel gaat naar de melkveehouderij. Kris is niet meteen ontgoocheld. “Mijn verwachtingen waren niet hooggespannen. Op korte termijn gaat er nu wel een beetje geld naar sommige landbouwbedrijven, maar structureel verandert er niets. Ik hoef ook geen geld of premies, ik vraag gewoon respect. En daarmee bedoel ik ook financieel respect. Hoe komt het dat de winkelprijs een veelvoud is van wat wij krijgen voor onze producten? Het is toch niet normaal dat je als landbouwer constant moet krabben om iets te verdienen? Wij staan voortdurend bloot aan risico’s omdat we met levend materiaal werken en onderhevig zijn aan weersomstandigheden. De investeringen die van ons gevraagd worden zijn zwaar en op beleidsvlak wordt ons ook weinig zekerheid geboden, want de randvoorwaarden veranderen voortdurend. Ik denk niet dat het te veel gevraagd is om daarvoor deftig vergoed te worden. Als onze massale aanwezigheid in Brussel vandaag het maatschappelijk debat hierover op gang kan trekken, dan is de opzet wat mij betreft geslaagd.”
18u. Terug thuis na een bewogen dag in Brussel. Net op tijd om de eerste journaals mee te pikken. De boerenbetoging is op alle zenders het hoofdpunt van het nieuws. Helaas krijgen de schermutselingen op het Schumanplein veel aandacht.
19u. Boerenbondvoorzitter Piet Vanthemsche is te gast in het VRT-journaal. Hij krijgt de vraag of er geen andere manier was om hun ongenoegen kenbaar te maken in plaats van heel Brussel lam te leggen. Hij wijst erop dat de boeren heel veel sympathieke reacties hebben gekregen van voorbijgangers. Op een bepaald ogenblik moet je volgens hem je punt kunnen maken. Hij zegt ook dat Boerenbond een maand eerder de petitieactie rond SOS Voedselprijzen heeft gelanceerd. Misschien had hij er nog fijntjes kunnen aan toevoegen dat hij toen geen uitnodiging heeft ontvangen om zijn standpunt duidelijk te maken in Het Journaal.
22u05. De Ideale Wereld op Vier. Hier is de boerenbetoging geen hoofditem. Ik post dan maar eerst mijn foto’s van een bewogen dag op Facebook. Dan zie ik Sven De Leijer op Tractor Roza stappen en de betoging op zijn eigen ludieke wijze in beeld brengen. Misschien is humor wel de manier om zware thema’s als voedselprijzen tot bij de burger te brengen?
*Alle namen zijn fictief.
