Schauvliege ontwart het kluwen dat jachtwetgeving was

De Vlaamse regering gaat akkoord met een ingrijpende vereenvoudiging van de jachtwetgeving. In de loop der jaren was die wetgeving vergroeid tot een kluwen van uitvoeringsbesluiten. Met het oog op een verstandig beheer van wildsoorten en hun leefgebieden gaf minister Joke Schauvliege haar administratie de opdracht om de jachtwetgeving te moderniseren, te integreren en te vereenvoudigen.

De jachtregelgeving bestond tot nog toe uit 106 pagina’s wetteksten verspreid over 17 verschillende uitvoeringsbesluiten, daterend uit de periode tussen 1963 en 2009. Dankzij de beslissing van de Vlaamse regering wordt de jachtregelgeving vandaag herleid tot nog 62 bladzijden en slechts vier uitvoeringsbesluiten.

Die vier zijn het Jachtopeningsbesluit dat de data regelt van de opening en de sluiting van de jacht, het Jachtadministratiebesluit dat alle administratieve plichten bundelt waaraan een jager moet voldoen, het jachtvoorwaardenbesluit dat de voorwaarden omschrijft om te mogen jagen op het terrein en tot slot het Soortenschadebesluit dat de vergoeding van wildschade regelt.

“De oude jachtwetgeving was complex en versnipperd”, zegt Vlaams natuurminister Joke Schauvliege. “De nieuwe is transparant en coherent en laat toe een adequaat beheer van wildsoorten en hun leefgebieden te voeren.” Het grote probleem vroeger was dat de complexe regelgeving onvoldoende garanties bood op een verstandig beheer. Er waren te veel en te diverse wettelijke en administratieve verplichtingen, die te weinig samenhang vertoonden.

Al die onduidelijkheid droeg bij tot een polarisering van het maatschappelijk debat over de jacht. Zo werd er dikwijls meer gediscussieerd over de regel zelf dan over het doel van die regel. De nieuwe geïntegreerde wetgeving biedt aan al deze vaststellingen het hoofd en komt tegemoet aan een aantal nieuwe uitdagingen zoals de everzwijnproblematiek.

Eerder had de Vlaamse regering al een ruimere bejaging van everzwijnen mogelijk gemaakt om zo de sterke toename van de everzwijnenpopulatie in de hand te houden. In de toekomst moet het ook mogelijk worden om kooien en kastvallen te gebruiken. Ook de jachttechniek van de drukjacht wordt geregeld. In tegenstelling tot bij een klassieke drijfjacht wordt dan vanuit vaste posities, die gebaseerd zijn op de kennis over het wild, gejaagd.

“De hele integratie-oefening snoeit ook in de administratieve last”, aldus Schauvliege. “Door, waar mogelijk, overbodige stappen te schrappen en door te digitaliseren, hebben we het hele administratief proces minder tijdrovend gemaakt. Voorts bundelen we rapporteringen en meldingen, en roepen we een halt toe aan de planlast die met de jaren steeds meer was toegenomen.”

Enkele voorbeelden: Zo moet er nog maar één keer per jaar (op 1 april) een jachtplan opgemaakt worden. Er is dus niet bij elke wijziging een nieuw plan nodig. Ook de wildrapporten, waarin jagers bijvoorbeeld de afschotcijfers van de verschillende soorten melden, zullen voortaan gebundeld in plaats van afzonderlijk, en één keer per jaar (1 april) ingediend kunnen worden.

De voorontwerpen van besluit worden nu voor advies voorgelegd aan de Minaraad en de Strategische Adviesraad voor Landbouw en Visserij (SALV).

Meer info: ANB