Nederland investeert in het herinvoeren van pulsvisserij, begrip in België
nieuwsDe Nederlandse staatssecretaris Silvio Erkens (VVD) wil de pulsvisserij herinvoeren. Hierbij gebruikt men stroompulsen om platvissen zoals tong te vangen. Een algeheel verbod op de commerciële pulsvisserij trad in 2021 in werking, maar volgens Erkens moet een voorzichtige herstart nieuwe kansen geven aan de techniek.
De oorspronkelijke vloot van 84 Nederlandse pulskotters zal niet meteen uitvaren met pulstuig. Staatssecretaris Erkens pleit voor een voorzichtige heropstart van deze techniek, met twee schepen en een nauwe opvolging. Ondanks het verbod blijft pulsvisserij onder strikte voorwaarden toegestaan voor wetenschappelijk onderzoek. Dat schrijft de Telegraaf. Door ook ons land en buurland Duitsland mee te krijgen, wil Erkens de baan effenen voor “milieu- en klimaatvriendelijkere visserij” met pulsvissen. Erkens trekt hiervoor 1,3 miljoen euro uit.
Bij pulsvisserij geleidt men stroompulsen langs de Noordzeebodem waardoor platvissen zoals tong verkrampen, de vis loskomt van de bodem en gemakkelijker in het net terechtkomt. Deze techniek verbruikt minder brandstof en veroorzaakt minder verstoring van de zeebodem dan andere visserijtechnieken,
Gesjoemel en activisme
Dat deze vorm van visserij dan toch in het verdomhoekje belandde, heeft enkele redenen. Zo legde de Nederlandse nieuwszender NOS bloot hoe ambtenaren van het Nederlandse ministerie van Landbouw de Europese Commissie bewust misleidden door informatie te verzwijgen en met dubieuze rekensommen meer vergunningen af te dwingen.
Uiteindelijk kon de Nederlandse vissersvloot zo een kwart van de schepen uitrusten met pulstuig, terwijl er eigenlijk maar toestemming mocht gegeven worden aan vijf procent van de schepen. Zo bezat Nederland in totaal 84 pulsvisserijschepen in plaats van het voorziene aantal van 22.
Al snel bleek deze ‘duurzame’ visserijtechniek toch impactvol voor het zeeleven. Het Brits overheidsagentschap Cefas stelde dat in gebied waar elektrisch gevist wordt, de biodiversiteit ernstig is verstoord. Het onderzochte gebied verloor maar liefst 57 procent van zijn soorten. Die cijfers werden in wetenschappelijke kringen gecontesteerd: ILVO-expert Hans Polet stelde dat pulsvissen an sich niet het probleem was, wel de grote schaal waarop Nederland het heeft toegepast.
Er kwam ook een mix van aanklachten door milieuactivisten, die alarm sloegen over wat zij “de elektrocutie van de zeebodem” noemden. Daarbovenop kwamen de klachten over oneerlijke concurrentie – vooral uit Franse hoek – wat leidde tot een verbod op de pulsvisserij.
Puls is niet het probleem, wel de manier van toepassen
29 oktober 2019Duurzaam en beloftevol
Nochtans heeft de techniek zijn voordelen. Een overzichtsstudie van onder andere het Nederlandse WUR en het Belgische ILVO concludeerde in 2024 dat de pulskor bijvangst, bodemberoering en brandstofgebruik verlaagt en de economische opbrengst verbetert. Onderzoek met pulsvisserij is onder voorwaarden nog steeds toegestaan onder het Europese verbod, en daar wil Nederland nu op inzetten om het politiek draagvlak te vergroten.
Directeur Emiel Brouckaert van de Belgische visserijorganisatie BFPO, staat open voor een voorzichtige herintroductie van de pulsvisserij. “Als het correct wordt toegepast, is het zeker onterecht dat pulsvissen verboden is. Het is een goede manier om minder brandstof te verbruiken en minder impact te hebben op de omgeving. De techniek moet een kans krijgen zonder dat er overdreven wordt met de toepassing of er misbruik gemaakt wordt van de testmogelijkheden, wat ook de reden was voor het vorige verbod.”
“Tevens pakten we met de Belgische visserij de brandstofbesparing en impactvermindering op een andere – en tot nu toe meer succesvolle – manier aan, wat leidde tot een brandstofverbruiksvermindering tot 50 procent in vergelijking met twintig jaar geleden”, voegt Brouckaert nog toe.
Ook op het vlak van oneerlijke concurrentie was er discussie om de pulsvisserij, maar die klachten kwamen vooral uit Franse hoek “Heel concreet werd pulsvisserij getest in het Noordzeegebied, maar onze belangrijke visgronden bevonden zich eerder in de westelijke gebieden aan het Engels kanaal, de Ierse Zee en de Keltische Zee. Wij hebben indertijd dus minder geïnvesteerd in pulsvisserij omdat we het toen op 70 tot 80 procent van onze visgronden toch niet mochten gebruiken.”
Bron: Telegraaf, Foodlog, eigen berichtgeving
