Harde tijden voor Belgische wijnbouwers in Frankrijk

Terwijl heel wat lokale producenten het er voor bekeken houden, duiken af en toe wijnliefhebbers op die het aandurven toch nog te investeren in Roussillon, de streek rond Perpignan. Onder die nieuwkomers bevinden zich ook enkele Belgen. "Het is fantastisch, maar ook onwaarschijnlijk zwaar", zegt Luc Charlier, een voormalig nierspecialist die sinds 2005 wijn maakt op het domein Coume Majou.

Over de kwaliteit van de wijnen die Luc Charlier maakt op de tien hectaren van Coume Majou zijn vriend en vijand het eens: die is excellent. Door te streven naar lage rendementen en erg rijpe druiven en zorgvuldig te werk te gaan in de kelder, heeft Charlier de jongste jaren steeds betere wijn gemaakt. Tijdens een degustatie die hij eind mei hield, gaf zelfs wijnpaus Herwig Van Hove zijn zegen. Ook de Franse wijnbijbel Guide Hachette is lovend over de wijnen van het domein. In de editie 2008 geeft de rode gids de Cuvée du Casot drie sterren en prijst hij de 'rondheid en krakende tannines' van de wijn.

Toch is het voor Charlier niet vanzelfsprekend zijn wijnen vlot aan de man te brengen. Als hij er dit jaar in slaagt van zijn productie van ongeveer 20.000 flessen iets meer dan de helft te verkopen, zal hij al tevreden zijn, zegt de vormalig specialist en medisch consulent."'Toen ik eraan begon, wist ik dat het moeilijk zou zijn. En ik wist dat ik tijd zou nodig hebben om een afzetmarkt te vinden". Charlier geeft zichzelf nog twee jaar de tijd om een grotere omzet te halen. Pas wanneer hij zijn volledige jaarproductie verkoopt, zal zijn domein winst maken. Nu draait het nog steeds met verlies.

Dat de wijnen van Luc Charlier niet met honderden tegelijk zijn kelderdeur uitvliegen, heeft misschien wel met hun prijs te maken: de goedkoopste wijn van het domein Coume Majou, een rosé, kost 11 euro. Voor de duurste moet 25 euro betaald worden. In een wereld waar zelfs gereputeerde bordeauxwijnen in de supermarkt te vinden zijn voor minder dan 10 euro lijken die prijzen aan de hoge kant. Bovendien roept de Roussillon bij heel wat wijndrinkers eerder associaties op met spotgoedkope, wat ruwe wijnen die meer bestemd zijn voor de barbecue dan voor een geraffineerde degustatie.

Ook Guido Jansegers, een voormalig verzekeringsmakelaar die sinds 1993 wijn verbouwt in de Roussillon, heeft het moeilijk. Jansegers bezit 23 hectare in het noordwesten van de appellation Corbières (tussen Narbonne en Carcassonne). Daarmee maakt hij in droge jaren 80.000 flessen, een meer productieve oogst levert tot 140.000 flessen op. Dat volume kwijtraken is niet vanzelfsprekend, zeker nu de Fransen zelf steeds minder wijn drinken. Volgens het Franse ministerie van Landbouw is de gemiddelde wijnconsumptie per Fransman de afgelopen 50 jaar aanhoudend gedaald, van drie glazen per dag naar amper 1 glas per dag. En dat terwijl de Roussillon groot geworden is door wijn te produceren voor de dorstige massa.

Omdat de geschiedenis de streek rond Perpignan en Narbonne opgezadeld heeft met veel middelmatige producenten en grote rendementen, is de Roussillon ook één van de grootste doelwitten van de campagnes waarmee opeenvolgende Franse ministers van Landbouw de overcapaciteit in de wijnproductie proberen aan te pakken. Dankzij de rooipremies zijn naar schatting al 7.000 hectare druivelaars in Roussillon verdwenen. De premies bedragen 4.300 tot 12.300 euro per hectare, afhankelijk van het rendement.

Voorlopig ziet het er niet naar uit dat die rooipremies de malaise helemaal stoppen. Heel wat domeinen staan zelfs te koop. "De prijzen voor een hectare wijnbouwgrond zijn hier de goedkoopste van Frankrijk", zegt Luc Charlier. "Voor 8.000 tot 10.000 euro heb je hier al een hectare", zegt Charlier, "met aangeplante wijnstokken en al".

Gelukkig voor de streek lokken die spotprijzen ook kopers. Niet alleen Luc Charlier en Guido Jansegers installeerden zich de voorbije jaren in Roussillon, ook grote namen zoals Bernard Magrez - een puissant rijke wijnhandelaar uit Bordeaux - en de Zuid-Afrikaanse wijnproducent Villiera kochten er wijngaarden. Al die nieuwkomers hopen het hoofd te bieden aan de crisis door kwalitatievere wijnen te maken.'

"Op lange termijn moet dat zeker lukken", zegt Guido Jansegers. "De wereldvraag naar wijn stijgt en dit is een geweldig goede wijnstreek. Bovendien verbetert het imago van de Roussillon jaar na jaar. Ik heb absoluut geen plannen om weer te vertrekken. Het is te passionerend om er zomaar mee op te houden".