Geen te beste tijden voor rietsuikerfabrieken in Europa

Naar aanleiding van de sluiting van de enige suikerrietraffinaderij in Frankrijk bericht het vakblad De Bietplanter over de twijfels omtrent de toekomstperspectieven voor deze gespecialiseerde raffinaderijen in Europa. Door de hervorming van het EU-beleid in 2006 werd de bietsuikerproductie fel beperkt en ging de Europese markt open voor rietsuikerimport uit de ganse wereld. De armste landen genieten daarbij het voorrecht dat ze hun rietsuiker zonder heffingen naar de EU mogen exporteren. Het vooruitzicht van meer import zette de suikerbietfabrieken er destijds toe aan om in deeltijdse raffinage van ruwe rietsuiker te investeren. Fabrieken die uitsluitend ruwe rietsuiker verwerken, lijden onder de concurrentie. De nakende afschaffing van de suikerquota dreigt hun problemen nog te vergroten.

Eind dit jaar zal de rietsuikerraffinaderij in Marseille, onderdeel van de Franse groep Saint-Louis-Sucre die afhangt van het Duitse Südzucker, de deuren sluiten. De Bietplanter, het ledenblad van de Confederatie van de Belgische Bietenplanters (CBB), schetst op basis van een artikel in Le Figaro een weinig fraai toekomstbeeld voor suikerrietraffinage in Europa.

Toen de EU door de suikerhervorming in 2006 rietsuikerimport toestond, verdubbelde in enkele jaren de deeltijdse raffinage van ruwe rietsuiker bij suikerbietfabrieken. Dat leidde tot een onderbenutting van de raffinagecapaciteit bij de gespecialiseerde rietsuikerfabrieken in Europa. Fabrieken die ook suikerbieten verwerken, konden door hun lagere productiekosten een hogere prijs voor de ruwe importsuiker betalen.

Het Franse Saint-Louis-Sucre is niet het enige voorbeeld van de malaise in de sector. In het Verenigd Koninkrijk, zou de onderneming Tate & Lyle slechts 54 procent van haar capaciteit benut hebben in 2012 en de Portugese raffinaderij RAR Açucar verminderde haar import van ruwe suiker met de helft.