"Europese veehouderij ligt aan het soja-infuus"

In 1992 sloten de VS en de EU een handelsverdrag dat een einde maakte aan de Europese importbelasting op soja. Sojarijk krachtvoeder aankopen, werd voor de veehouders goedkoper dan zelf eiwithoudende gewassen telen. Het maakte Europa voor zijn soja-import wel afhankelijk van drie landen en vier firma's die zowat de hele keten beheersen, zo blijkt uit een reportage op de Nederlandse publieke omroep VPRO.

Door het Blair House-akkoord uit 1992 mocht Europa zijn graanmarkt verder afschermen, maar moest het de grenzen openzetten voor Amerikaanse soja. "Akkerbouwers konden geld blijven verdienen aan graanteelt en veehouders profiteerden van het goedkope voeder", aldus VPRO. "Samen met de varkensproductie nam ook de concurrentie toe want al dat varkensvlees zou aan een spotprijs verkocht worden."

Martin Häusling, Europees parlementslid voor de groene fractie, vindt die afhankelijkheid van soja geen goede zaak. In Zuid-Amerika draagt de Europese sojahonger volgens Häusling bij aan ontbossing en 'land grabbing', waar het milieu en de lokale bevolking het slachtoffer van worden. De VPRO-reportage toont overigens ook beelden van sojavelden die binnendringen in de wouden.

Met een motie in het Europees Parlement wou Häusling het tij keren en lokale teelt van eiwithoudende gewassen sterker ondersteunen. Tot zijn grote frustratie werd de motie "gekaapt" door de conservatieve en liberale fracties in het halfrond. Zij voegden een paragraaf toe omdat ze de nultolerantie voor genetisch gemodificeerde sojarassen zonder markttoelating in de EU onwerkbaar achtten. Die paragraaf werd samen met de motie aangenomen, waarop Häusling zijn naam als rapporteur liet schrappen.

Bekijk hier de reportage op VPRO.