Boeren op de grens kennen EU als lappendeken van landen

Is Europa een lappendeken van 28 lidstaten of brengt Brussel er eenheid in? In VeeteeltVlees, het vakblad voor Vlaamse en Nederlandse vleesveehouders, mogen landbouwers die actief zijn op de grenzen van landen en regio's daar een antwoord op geven. Hun verhalen liegen er niet om. Het verschil in wetgeving smaakt soms een beetje wrang. Neem nu de Waalse akkerbouwer die op 23 november nog stalmest uitrijdt op een perceel met groenbedekker. Een paar 100 meter verderop in het Vlaamse dorp Heers is het uitrijden van stalmest al vanaf 15 november verboden. Een gelijk speelveld is er evenmin als het om nutriëntenemissierechten gaat die onbestaande zijn in Wallonië. Boeren moeten niet lang nadenken om nog meer voorbeelden op te dissen.

In zijn kersteditie laat het vakblad VeeteeltVlees vijf vleesveehouders uit Vlaanderen en Nederland aan het woord die actief zijn op de grens met de buurlanden of in de buurt van de Vlaams-Waalse taalgrens. De statengrenzen zijn niet afgeschaft en dat zal wellicht ook nooit gebeuren. Hoewel het landbouwbeleid het schoolvoorbeeld zou moeten zijn van een gemeenschappelijk beleid wordt het een “mooi voorbeeld van de blijvende versnippering” genoemd. Volgens VeeteeltVlees wordt het landbouwbeleid steeds minder gemeenschappelijk door de uitbreiding van de EU want de invulling van het Europese kader is in ieder land verschillend. In België loopt zelfs het landbouwbeleid van de regio’s uiteen.

Michel Wallays en Els Verraes kunnen daarover meepraten. Zij baten een vleesveebedrijf in Nieuwkerke uit, op Vlaams grondgebied maar Wallonië en Frankrijk liggen op een steenworp afstand. Dat voelen ze in hun bedrijfsvoering want de wetgeving is telkens anders. “Als je ziet dat Waalse veehouders nog mest kunnen uitrijden, later dan volgens onze uitrijregeling, dan kun je je daar wel eens aan ergeren. En toen we vorig jaar omwille van de groei van de veestapel wat extra nutriëntenemmissierechten moesten kopen, dan weet je dat die Waalse boer daar geen rekening mee hoeft te houden, terwijl het wel over hetzelfde land gaat.”

Soortgelijke frustraties zijn er ook bij Peter Picard en Ann Jans die een gemengd landbouwbedrijf, met akkerbouw en vleesvee, in Heers uitbaten. Peter zou graag in Wallonië landbouwer geweest zijn. “Het landbouwbeleid is er boervriendelijker en biedt meer soepelheid in de uitbating. Maar het is nu eenmaal wat het is.” Hij is al blij dat hij door de ruilverkaveling langs beide zijden van de deelstatengrens geen grond in Wallonië heeft. “Anders zou het mijn uitbating wel heel complex gemaakt hebben.”

Soortgelijke verhalen verzamelde VeeteeltVlees bij Nederlandse collega-vleesveehouders. Zo vertellen de broers Theo en Gerry Lamers dat ze hun grond in Duitsland verkochten vanwege de oude en onwerkbare douaneverplichtingen. Die bestaan vandaag niet meer, maar er zijn nog steeds onbegrijpelijke verschillen in wetgeving. Zo rijden Duitse boeren probleemloos met mest en vee de grens over terwijl Nederlands vee eerst in quarantaine moet en de mest enkel na een hittebehandeling de grens over mag.

Meer weten? Lees de boerenverhalen in VeeteeltVlees, uitzonderlijk online gezet via WUR-databank.