Verzuring Noordelijke IJszee kan voedselketen verminken

De wereldwijde CO2-uitstoot verzuurt veel sneller dan verwacht het zeewater in de Noordelijke IJszee. Tegen 2100 is die zee één grote plas zuur, zo concluderen oceanografen. Nu al vreet het zuur weekdieren aan en wordt de voedselketen in de zee aan de Noordpool aangetast. Effecten op de visbestanden in de Atlantische Oceaan zijn daar het gevolg van, schrijft De Morgen.

Een kwart van de zes miljoen ton CO2 die onze auto’s, fabrieken, huishoudens, veestapels en elektriciteitscentrales dagelijks uitstoten wordt door zeeën en oceanen opgeslorpt. Opgelost in water wordt het CO2-gas een zuur dat de basis van de voedselketens in de zee aanvreet. Vissers in Alaska vinden steeds minder vis. Op een conferentie in Barcelona oceanografen onderzoeksgegevens voorgesteld die wijzen op een desastreuze impact van het fenomeen.

“We wisten dat zeeën aan het verzuren waren en dat daardoor de schalen van schaaldieren zoals mosselen zich niet meer kunnen ontwikkelen. Maar nu pas zien we dat de situatie veel erger is dan gedacht”, aldus professor Jean-Pierre Gattuso van het Franse Centre National de la Recherche Scientifique. "Het water wordt zo snel zuur dat het zelfs de schalen van al volgroeide week- en schaaldieren aanvreet en vernielt".

Omdat kooldioxide beter oplost in koud dan in warm water manifesteert het probleem zich het eerst en het heftigst in koude wateren zoals de zeeën aan de Noordpool en Antarctica. Volgens onderzoekers zal de Noordelijke IJszee tegen 2100 zodanig verzuurd zijn dat er geen leven meer mogelijk zal zijn.

In noordelijke zeeën zal één specifiek diertje het zwaarst duur al dat zuur belaagd worden: het weekdiertje limacina helicina, dat door baleinwalvissen, zalm, haring en verschillende zeevogels verorberd wordt. Als dit diertje verdwijnt, krijgt de hele voedselketen in onze zeeën meteen een forse klap. Enkel een reductie in de CO2-uitstoot kan het tij keren, al vrezen de experts die in Barcelona bijeenkwamen dat het mogelijk al te laat is.