Na een arbeidsongeval leek de carrière van Danny voorbij. Maar zijn passie voor landbouwmachines bleek sterker
Verder na tegenslagGebeten door landbouwmachines en gedreven door een passie voor het loonwerk leek de toekomst van Danny Serpieters voor de hand te liggen. Maar net wanneer zijn investering in een machinepark voor zijn eigen loonwerkbedrijf werkelijkheid wordt, raakt hij na een arbeidsongeval verlamd aan zijn onderlichaam. Toch bergt hij zijn droom niet op, integendeel.
Zomerreeks 2026: Verder boeren na een tegenslag
Boeren weten als geen ander dat ondernemen nooit zonder risico is. Extreme weersomstandigheden, dierziekten, brand of een onverwacht overlijden kunnen een bedrijf van de ene dag op de andere op zijn grondvesten doen daveren. In deze zomerreeks trekken we langs bij Vlaamse landbouwers die zo'n zware tegenslag meemaakten. Ze vertellen hoe ze de klap verwerkten, welke keuzes ze maakten en waarom ze, ondanks alles, bleven geloven in hun bedrijf. Verhalen over veerkracht, doorzettingsvermogen en een passie voor landbouw die sterker blijkt dan de tegenslag
Danny Serpieters is een loonwerker pur sang. "Ik ben bezeten door landbouwmachines", zegt de West-Vlaming. “En ik haal veel voldoening uit het voortdurend puzzelen met de planning tijdens piekperiodes, zodat elke landbouwer op het einde van de dag geholpen is. Ik hou ervan dat je 's ochtends weet waarmee je begint, maar nooit waarmee je eindigt.”
Die passie loopt als een rode draad door zijn hele carrière. Na de landbouwschool gaat Danny aan de slag bij verschillende loonwerkbedrijven, van betonwerken tot zaaien. Ook wanneer hij in 2000 het landbouwbedrijf van zijn ouders overneemt, blijft hij nog loonwerken uitvoeren na zijn uren bij een loonwerker uit de buurt.
Van één maaier tot machinepark met twee werknemers
Enkele jaren na de overname koopt hij voor de boerderij een tractor en een maaier. “Dat was een hele investering”, vertelt hij. “Ik ben er daarom ook loonwerk mee beginnen doen, voor mezelf. Zo is de bal aan het rollen gegaan. Na de maaier kocht ik ook nog een ploeg en een zaaimachine.”
Door het vele loonwerk, schakelde Danny het gemengd bedrijf om naar een mestveebedrijf. Dit was iets gemakkelijker te combineren. “De zaken begonnen goed te lopen. Ik kreeg steeds meer klanten en besefte dat ik deze richting verder wilde uitgaan. Daarom besloot ik in 2006 een grote investering te doen", vertelt hij.
Hij koopt nieuwe tractoren, een dieplader, twee mestwagens en neemt een tweede werknemer in dienst. Een jaar later worden de machines geleverd en is alles klaar om de uitbreiding in gang te zetten. Als kers op de taart trouwt hij in datzelfde jaar ook met zijn vrouw.
Een klap met grote gevolgen
Maar amper een week later komt er abrupt een einde aan de wittebroodsweken. Tijdens een herstelling aan een aanhangwagen krijgt Danny een rand van een stang op zijn rug. "De klap op zich was niet zo zwaar, maar het was net een scherpe rand die onderaan mijn rug terechtkwam", vertelt hij. Zijn onderste ruggenwervel breekt op drie plaatsen en verschillende zenuwen raken beschadigd.
Danny voelt niets meer in zijn benen en wordt met spoed geopereerd. Daarna volgt een periode van onzekerheid. De artsen kunnen niet voorspellen of het gevoel ooit zou terugkeren. "Niemand kon garanties geven. Het bleef lang afwachten in het ziekenhuis", vertelt hij.
Ik kreeg veel hulp van mijn vrouw, familie en vrienden, iedereen sprong in om het loonwerk gedaan te krijgen
“Maar ondertussen bleven de landbouwwerkzaamheden doorgaan en stroomden de loonwerkopdrachten binnen. Bovendien was mijn tweede werknemer net gestart en had ik een loods vol nieuw materiaal”, blikt de West-Vlaming terug. “Ik heb toen alles vanuit mijn ziekenhuisbed geregeld om mijn bedrijf verder te laten gaan. Daarbij heb ik veel hulp gekregen van mijn vrouw, familie en vrienden. Iedereen sprong in om het loonwerk gedaan te krijgen en de klanten waren ook meegaand. Het bedrijf draaide, maar zeker niet zoals we hadden gepland. Het eerste jaar was dan ook verlieslatend, maar we redden ons.”
Terug in de tractor
Danny volgt ondertussen 14 weken revalidatie in het ziekenhuis en heeft nog altijd geen gevoel in zijn benen. De artsen gaan ervan uit dat dit niet meer zal terugkeren.
“Dan zijn we beginnen nadenken over hoe het nu verder moest", vertelt Danny. Enkel bureauwerk uitoefenen is niets voor hem. Het liefst van al wil hij opnieuw achter het stuur van zijn machines kruipen. En dat doet hij ook. "Ik ben beginnen oefenen op mijn akker en dat ging eigenlijk vrij vlot. Grote aanpassingen aan de machines waren niet nodig. De stuurcabines van vandaag zijn zo modern dat bijna alles met de hand te bedienen is. Tegelijk zijn veel machines vandaag zodanig groot geworden, dat ik er niet zelfstandig in geraak."
Ik kan op het bedrijf alles doen wat ik wil
Maar waar een wil en een heftruck is, is een weg. "Met de heftruck geraak ik er toch vlot in”, gaat hij door. “Eigenlijk kan ik hier op het bedrijf alles doen wat ik wil. De enige beperking is dat ik niet zomaar even kan uitstappen om iets te halen dat ik vergeten ben.” Maar net daardoor is Danny een betere planner geworden. “Het is een automatisme geworden om telkens op voorhand alles goed door te denken. Ook voor mijn personeel”, klinkt het.
En zo wordt Danny op zijn 32ste ‘een vlinder’. “Ik doe het bureauwerk, maar spring telkens bij als het nodig is”, legt hij uit.
Vooruit blijven denken
Op die manier slaagt hij erin het bedrijf verder uit te bouwen. Toch houdt hij bij elke beslissing rekening met de toekomst. “Ik houd er steeds rekening mee dat mijn situatie nog kan verslechteren en dat ik in de toekomst misschien niet meer zal kunnen bijspringen”, vertelt hij.
Vandaag heeft hij drie vaste werknemers in dienst, aangevuld met extra krachten tijdens de piekperiodes. "Extra goed personeel vinden voor het bedrijf is heel moeilijk. Er zijn minder boerenzonen dan vroeger en de erg flexibele werkuren die bij het loonwerk horen, spreken mensen niet erg meer aan”, duidt Danny. “Vroeger kon ook bijna elke landbouwer even inspringen indien nodig, maar vandaag zijn de machines zo complex en gespecialiseerd geworden dat dit niet meer gaat."
Daarom wil Danny zijn loonwerkbedrijf niet verder uitbreiden. In plaats daarvan zet hij nu ook in op de opslag van landbouwgewassen, zoals graan en cichorei. "Dat kan in de toekomst een mooie aanvulling zijn voor het bedrijf, mocht ik zelf ooit niet meer kunnen bijspringen”, klinkt het. “Voor de rest wil ik gewoon verder doen zoals we bezig zijn en af en toe blijven vernieuwen.”
Mest uitrijden en gras oprapen
Vandaag is het bedrijf van Danny gespecialiseerd in mest uitrijden en gras oprapen. De grasopraper is meteen ook zijn favoriete machine en job. “Het brengt veel variatie met zich mee, het is geen eentonig werk en op één dag zit je op verschillende percelen”, vertelt hij. “We zijn er ook erg goed in, het is ons paradepaardje.”
Op de vraag waar hij het minst plezier uithaalt, volgt een antwoord dat veel landbouwers zullen herkennen: papierwerk. “Ik ben gestart omdat ik graag met een tractor rijd. Maar als je groeit, moet je ook gedwongen een bureau aanschaffen. Dat hoort erbij, uiteindelijk is het via het papierwerk dat het geld binnenkomt en het bedrijf blijft bestaan."
De motor achter zijn veerkracht
Niets meer ondernemen na het ongeval was geen optie voor de gedreven Jabbekenaar. Zelf wijst hij vooral naar de mensen en de passie die hem daarbij overeind hielden. "Niets zou gelukt zijn zonder mijn vrouw. Toen het ongeval gebeurde, waren we nog jong en pas een jaar samen. Toch zijn we er samen doorgeraakt en zijn we naar elkaar toegegroeid", vertelt hij.
Ook zijn machines zijn een redding geweest. "Letterlijk, omdat het werk op het bedrijf me voldoende beweging gaf, waardoor ik niet langer in het ziekenhuis moest revalideren van de dokter”, legt hij uit. “Maar ook figuurlijk. Loonwerken is voor mij geen job, maar ook niet alleen een bezighouding. Het is mijn passie waar ik elke dag mijn voldoening uithaal. Mijn werk heeft me erdoor getrokken om niet chagrijnig te zijn. Ik kan blijven mijn passie uitoefenen, en dat is mijn sterkte.”
