Hoe wordt oppervlaktewater verdeeld bij schaarste?

Als het over oppervlaktewater gaat, is de landbouwsector het stilaan gewend dat de kwaliteit daarvan ter sprake komt. Maar er kunnen ook zorgen zijn rond de kwantiteit (overstromingen maar evenzeer watertekorten) zodat Vlaanderen stroomgebiedbeheerplannen opmaakt in uitvoering van de Europese kaderrichtlijn Water. De stroomgebiedbeheerplannen voor Schelde en Maas bepalen wat Vlaanderen zal doen om de toestand van de waterlopen te verbeteren. In een advies over een besluit omtrent de beheerdoelstellingen oppervlaktewater merken drie Vlaamse adviesraden (SERV, SALV en Minaraad) op dat het niet duidelijk is hoe het beschikbare oppervlaktewater bij tekorten verdeeld zal worden tussen sectoren die water nodig hebben.

Vlaanderen ligt voor het grootste deel in het internationale stroomgebied van de Schelde en voor een kleiner deel in dat van de Maas. De stroomgebiedbeheerplannen voor Schelde en Maas bepalen wat Vlaanderen zal doen om de toestand van de waterlopen te verbeteren. De definitieve ontwerpen van die plannen voor de periode 2016-2021 zijn voor goedkeuring voorgelegd aan de Vlaamse regering. Over de tweede generatie van de stroomgebiedbeheerplannen spraken de Vlaamse adviesraden zich reeds uit. Recent gingen ze nog eens in op hetzelfde thema naar aanleiding van het besluit beheerdoelstellingen voor oppervlaktewaterkwantiteit. De regering vroeg SERV en Minaraad om advies. Landbouwadviesraad SALV sloot zich bij hun advies aan. De drie adviesraden samen verwelkomen iedere verdere uitwerking van het Vlaamse beleid inzake oppervlaktewaterkwantiteit.

Een opvallende bezorgdheid van de raden is de verdeling van het beschikbare oppervlaktewater tussen de sectoren in het geval van een tekort. Voor mogelijke watertekorten in de nabije toekomst zullen scenario’s uitgewerkt moeten worden want dan dreigt er concurrentie om het schaarse water. Terwijl het beleid inzake overstromingen al verder uitgewerkt is en sectoren daarop beter voorbereid zijn, twijfelen de adviesraden aan de Vlaamse staat van paraatheid bij een tekort aan oppervlaktewater. Daarom vinden ze het (te) vroeg om de beheerdoelstellingen en afwegingskaders bij een oppervlaktewatertekort nu al in de milieuwetgeving (Vlarem II) te verankeren. De kennis rond oppervlaktewaterkwantiteit is naar verluidt nog beperkt, de stroomgebiedbeheerplannen zijn nog niet definitief goedgekeurd en de sectoren zijn onvoldoende voorbereid op deze verankering.