Lidstaten opteren te vaak voor gekoppelde landbouwsteun

De Europese Rekenkamer vindt dat de lidstaten te gemakkelijk gekoppelde inkomenssteun verstrekken aan landbouwers. Sinds de invoering van aan grond verbonden toeslagrechten in 2003 mag aan productie gekoppelde steun enkel nog in duidelijk omschreven gevallen. Griekenland, Spanje, Frankrijk en Italië hanteren verschillende steunmaatregelen, maar uit de jongste audit blijkt dat ze die niet allemaal kunnen verantwoorden.

De controle werd verricht bij de diensten van de Commissie en in Griekenland, Spanje, Frankrijk en Italië. Van alle gekoppelde landbouwsteun die voor de periode 2010-2013 voorzien is, wordt ongeveer 70 procent uitbetaald in deze vier lidstaten. In totaal zijn er 24 lidstaten die aan productie gekoppelde steun toekennen aan hun landbouwers. Dat levert een bonte schakering van 113 zeer uiteenlopende maatregelen op. De afgelopen drie jaar is daar in de EU-begroting 6,4 miljard euro voor vrijgemaakt.

Griekse boeren kunnen bijvoorbeeld steun aanvragen voor durumtarwe en voor schapen of geiten in achtergestelde gebieden. Spaanse boeren krijgen onder meer steun voor teeltrotatie in niet-geïrrigeerde gebieden en voor melkveehouderij in probleemgebieden. In Frankrijk bestaat er aanvullende steun voor eiwithoudende gewassen, steun voor schapen en geiten, steun voor de instandhouding van biolandbouw en voor een oogstverzekering. Dat laatste kent men ook in Italië, evenals nog een paar andere steunmaatregelen.

Lidstaten mogen niet meer dan tien procent van de inkomenssteun aan landbouw in de vorm van gekoppelde steun verstrekken. Als bijkomende voorwaarde geldt dat de ingevoerde maatregelen noodzakelijk of relevant moeten zijn. Daar knelt het schoentje volgens de Europese Rekenkamer. Tijdens een audit konden de vier gecontroleerde lidstaten onvoldoende bewijs daarvoor aandragen. Uit de controle bleek dat het kader dat is opgezet om te waarborgen dat deze steun enkel in duidelijk omschreven gevallen zou worden verstrekt, ontoereikend is.

De Rekenkamer acht het verstandig om de lidstaten verplicht te doen aantonen dat iedere specifieke steunmaatregel die zij willen invoeren, noodzakelijk (wat betreft de behoefte aan en meerwaarde van een op derogaties gebaseerde aanpak) en relevant (wat betreft de uitvoeringsregelingen, gunningscriteria en steunniveaus) is, en dat deze voldoet aan de criteria van goed financieel beheer.

Meer info: Europese Rekenkamer