Tiende Campo Solar bouwt in Damme een feest met landbouwers

Natuurlijk is ook op Campo Solar de droogte van deze zomer wel voelbaar. “Op dat vlak hebben we geluk dat we ons in één van de weinige zones bevinden waar er geen oppompverbod is”, klinkt het.

De locatie in Damme werd niet alleen gekozen voor zijn natuurlijke pracht. “Het was zeker een uitdaging om 25 hectare mooi Vlaams landschap te vinden dat zich niet in het hol van Pluto bevindt. Met een goede mobiliteit voor politie en brandweer, een gebalanceerde combinatie van akkerbouwgrond en permanent grasland, en niet nabij natuur- of vogelrichtlijngebied.”

Stadsmensen meenemen in plattelandscocon

De samenwerking met lokale landbouwers is organisch ontstaan. Voor de eerste editie berustte men op de hulp van één lokale landbouwer, vandaag zijn het er zeven. Al van bij het begin wilde Campo Solar geen klassiek festivalterrein zijn. “Het idee om een feest niet in een weide maar in een maïsveld te organiseren, was er al van bij het begin”, zegt organisator Karel Standaert. “Daar hebben we dan elk jaar extra gewassen aan toegevoegd: zonnebloemen, gerst, enzovoort. We wilden dat natuurlijke landbouwkarakter meegeven aan onze gasten. Hen wegtrekken van de stad en in een cocon een speciale ervaring laten beleven.”

De organisatoren doen naast eventorganisatie ook aan landbouw, met een nuance. “In het eerste jaar bleef de maïs eigendom van de landbouwer. Maar dan kwamen we soms in een patstelling waarbij we bijvoorbeeld een deel wilden maaien om een nieuw wc-blok aan te leggen. De landbouwer protesteerde daartegen omdat hij de maïs nodig had voor zijn koeien”, zegt Martens. Daarom hebben we besloten om de maïs zelf te telen en in eigen handen te houden.”

Velden huren

Campo Solar blijft dus in eerste instantie wel een muziekfestival. De geteelde gewassen worden misschien wel vermarkt, maar in hoofdinstantie hebben ze de functie van decor. “Wat ook niet anders kan wanneer je tienduizenden mensen ontvangt en met heftrucks rondrijdt om een festival op te bouwen”, zegt Martens. “Wij erkennen ook dat we structurele schade aanrichten aan de bodem, wat nog een reden is waarom we de gronden het jaarrond huren. We betalen er ook een hogere prijs voor dan normaal, maar dat is terecht.”

“De maïs aan de randen van het terrein verkopen we wel nog aan een landbouwer, maar die inkomsten zijn zeer miniem”, klinkt het nog. “Een festivalganger kan wel eens een drinkbeker van een pint omgekeerd op een maïskolf zetten, en daar is een boer niet happig op. En door alle gangen die we maken, is slechts 30 procent van het veld bezet met maïs. We krijgen dus nog iets voor het landbouwwerk, maar dat is zeer bijkomstig. Het is ook niet ons doel.”

Van een echt pachtcontract is geen sprake. De verzamelaanvragen worden ingediend door de landeigenaren. “Die hebben door de aard van het festival natuurlijk een bijzondere afbakening. Administratief een heel kluwen natuurlijk”, merken de organisatoren op. “Met een pachtcontract werken we niet, want anders zijn de eigenaars het kwijt voor de rest van hun leven”, luidt het. “Nu hebben we een gewone gebruiksovereenkomst die elke drie jaar wordt vernieuwd.”

“Omdat we niet bezig zijn met landbouwwaarde, experimenteren we graag met nieuwe gewassen, zoals sorghum, mosterd, phacelia, bloemenweides, lavendel enzovoort. We werken ook samen met tuinbouwers die helpen aan de inrichting van het evenement. Sinds dit jaar hebben we hopranken aangeplant. Alles wordt in grote blokken ingezaaid, wat we dan met een klepelmaaier vormen tot ons ideale terrein.”

De teelten zijn een mix van biologisch en gangbaar. “Geheel toevallig: één partij van het terrein is op biologische landbouwgrond, de rest op niet-biologische”.

Uithangbord

Of er ooit Campo Solarbier wordt gebrouwen met de hop? “Conceptueel zou dat heel leuk zijn, maar dat zie ik ons niet doen”, luidt het. Wel kiezen de organisatoren resoluut voor lokale horeca en streekproducenten. "Een mooi voorbeeld daarvan zijn onze burgers van Limousin Rabout, een boerderij in Westkapelle."

Het festival is naast een mooie muziekbeleving een uithangbord voor lokale landbouw. “De landbouwer wordt niet altijd mooi gepercipieerd vanuit de stad”, zegt Martens. “Terwijl de landbouwer wel iemand is die zeven dagen op zeven werkt en bijna nooit vakantie neemt, allemaal om ons van voedsel te voorzien. Ze werken aan de basis van de maatschappij. En toch zien stedelingen hen te vaak als mensen die werken in het vuil, die veel methaan uitstoten, enzovoort. Het is niet correct dat landbouwers zo hard werken voor onze voeding, om dan ook nog eens al die negatieve communicatie te moeten ondergaan.”