"Investeren en keihard werken en toch failliet gaan"

In bloemengemeente Lochristi is er de afgelopen twee decennia vaker dan maandelijks een land- of tuinbouwbedrijf verdwenen. De cijfers zijn zo onthutsend dat het lokale magazine ‘nummer9080’ op zoek gaat naar de verhalen erachter. We citeren uit een interview met een echtpaar dat ondanks keihard werken een sierteeltbedrijf moest opgeven en bij Boeren op een Kruispunt aanklopte voor hulp: “Als zelfstandige, ook al moderniseer je, doe je de juiste investeringen, heb je een goed product, werk je je uit de naad … ben je toch zo afhankelijk van de internationale markt, van kosten die je zelf niet in de hand hebt en van concurrentie die in andere omstandigheden kan werken … dat je uiteindelijk toch op de fles kan gaan.”

Nummer9080, een magazine dat uitgegeven wordt in Lochristi, publiceert in zijn jongste editie een moedige getuigenis van een echtpaar Lootse bloemisten die alles gaven maar hun droom zagen stranden in een zo lang mogelijk afgeweerd faillissement. Het verhaal dat hoofdredacteur Luc Van de Vijver brengt, is geen alleenstaand feit want vele boeren en tuinders in de gemeente hebben hetzelfde meegemaakt. In 1990 telde groot Lochristi immers nog 689 land- en tuinbouwbedrijven. Twintig jaar later schoten er daar nog 331 van over (-52% of om de 20 dagen netto een bedrijf minder) en ondertussen zijn er wellicht weer enkele tientallen verdwenen.

Die teloorgang van bedrijven zorgt voor veel menselijk leed. Een echtpaar dat met hart en ziel vocht voor hun bloemisterij getuigt: “In 1996 namen we een bestaande bloemisterij over en een tijd later ook een azeleakwekerij die we hervormden naar de noden van onze warme kasplanten. We investeerden er voor anderhalf miljoen euro. Een groot bedrijf, maar in de tuinbouwwereld lang niet ongewoon hoor. Wij focusten aanvankelijk ook in ons nieuwe bedrijf op spathiphylllum (lepelplant, nvdr.) en dat liep aardig tot 2002. Toen bleek de concurrentie vanuit Nederland plots aan te zwengelen. Wij besloten onmiddellijk op deze eerste signalen te anticiperen en diversifieerden ook in ons aanbod. De concurrentie vanuit Nederland bleef echter overweldigend en de verkoopperiodes werden steeds korter.”

In 2007 nam de vrouw contact op met Boeren op een Kruispunt omdat ze haar man zo hard zag werken dat hij wegkwijnde. Maar aan stoppen was haar echtgenoot nog niet toe: “Ik wou doorgaan, schulden afbetalen, werken tot ik erbij neerviel. Helaas, toen ook nog eens ons gascontract heronderhandeld moest worden en de prijs de hoogte in schoot, konden we dat niet meer behappen. Onze doelstelling van half 2008 haalden we niet en daarmee was de kous af. Ik was boekhouder genoeg (een job die de man opgaf om als zelfstandige te starten, nvdr.) om in te zien dat ons bedrijf het niet meer zou redden. Vernietigend hard is dat. Je droom afgeven, je zaak waarin je alles geïnvesteerd hebt, de confrontatie met het verlies door de keuze voor zelfstandigheid 20 jaar lang, een periode waarin je anders een huis had kunnen verwerven … heel pijnlijk is dat.”

Dankzij Boeren op een Kruispunt heeft het echtpaar de draad weer kunnen oppakken. De man werkt opnieuw als boekhouder terwijl zijn echtgenote nu praktijkles tuinbouw geeft in het bijzonder onderwijs.

Lees het volledige interview in het magazine 'nummer 9080'.