"Investeerders kunnen meer betekenen voor landbouwers"

Het invloedrijke Britse weekblad The Economist zoekt uit waarom investeerders nog niet massaal hun oog hebben laten vallen op de landbouwsector. Koop landbouwgrond want ze maken het niet langer lijkt het devies, maar dat wordt maar door 36 op landbouw gefocuste investeringsfondsen opgevolgd. Zij beheren samen 15 miljard dollar terwijl 144 andere investeringsfondsen 89 miljard dollar veil hebben voor infrastructuur en er 473 zijn die 163 miljard dollar investeren in vastgoed. De risico’s die eigen zijn aan landbouw en de complexiteit van de sector schrikken investeerders af. Die drempelvrees moet overwonnen worden want The Economist is van mening dat landbouw meer investeerders moet aantrekken om de productiviteit verder te verhogen.

De landbouwsector vaart financieel zijn eigen koers want wereldwijd worden negen op de tien landbouwbedrijven gerund door families. Volgens The Economist gaat dat niet zo blijven: de gemiddelde leeftijd van een landbouwer is in Europa, de VS en Nieuw-Zeeland achteraan de vijftig. Veel bedrijfsleiders hebben geen opvolger, omdat de kinderen niet willen of niet kunnen. Het vergt immers een smak geld om de andere familieleden uit te kopen. Het weekblad ziet nog een tweede reden waarom de landbouwsector het op zijn dooie eentje financieel niet meer zal redden. Steeds grootschaligere landbouw en de implementatie van nieuwe technologieën vergen een kapitaal waarover maar weinig landbouwers beschikken.

De oplossing moet volgens het liberaal georiënteerde weekblad van investeerders komen, voor wie landbouwgrond een goede belegging kan blijken. Wie 20 jaar geleden landbouwgrond kocht in de VS kan terugblikken op een jaarlijks rendement van 12 procent. Toch hebben investeerders schrik om hun vingers te verbranden: landbouw is een complexe sector en bovendien risicovol. De risico’s zijn zowel eigen aan het productieproces (grondstoffenprijzen, weer, bodem, water, diergezondheid, enz.) als politiek (terugschroeven van landbouwsubsidies in de EU en de VS, landeigendom is precair in arme landen, enz.). Voor de beheerder van een investeringsfonds is dat allemaal moeilijk in te schatten.

Om het grote geld aan te trekken, zullen landbouwers zelf inspanningen moeten doen door financiële deals na te streven die de belangen van beide partijen dienen. Een joint venture kan een geschikt instrument zijn. Omgekeerd zullen investeerders ook meer moeten leren over landbouw. Fondsenbeheerders zullen “hun handen vuil moeten maken”, schrijft The Economist. De financiële experten met kennis van landbouwgewassen zijn vandaag op één hand te tellen. Bovendien zullen de beursbobo’s het kaf van het koren moeten scheiden. “Investeren in landbouw vergt geduld”, aldus het weekblad, “en landbouwinvesteringen zijn niet geschikt om snel weer van de hand te doen. Maar degenen die deze drempel durven nemen, wacht een mooie beloning.”

Lees het volledige artikel in The Economist.