Van kabinetsmedewerker tot molenrestaurateur

Je moet het maar doen, tijdens de regeringscrisis van 2007 besloot kabinetsmedewerker Dirk Peusens zijn leven over een andere boeg te gooien. Hij zou molenrestaurateur worden. Nu ruim twee jaar later is hij gelukkig met zijn beslissing en is hij voltijds molenrestaurateur. “En ook al is het werk fysiek veel zwaarder, ik plof niet meer elke dag uitgeteld neer in mijn zetel, zegt de 34-jarige Dirk Peusens.

Peusens is boerenzoon en bio-ingenieur landbouwkunde. Na zijn studies werkte hij eerst een paar jaar als onderzoeker aan de KULeuven. Nadien werd hij wetenschappelijk medewerker in de CD&V-fractie van het Vlaamse parlement. “Ik was er adviseur van de parlementsleden voor landbouw en leefmilieu”, herinnert Peusens zich. Toen Leterme in 2004 Vlaams minister-president werd, vroeg hij Peusens voor het kabinet.

“Ik heb toen geweigerd omdat ik juist vader was geworden. Ik zag die werkuren niet zitten. Maar een jaar later kwam zijn kabinetschef met het aanbod om deeltijds bij het kabinet aan de slag te gaan. Dit kon ik combineren met mijn job voor het Vlaams parlement en ik besloot toe te zeggen”. Peusens heeft zich die overstap nooit beklaagd. “Ik heb mee het nieuwe mestdecreet uitgewerkt en onderhandeld met de Europese Commissie. Dat was superintensief. Zonder twijfel mijn boeiendste jaar in de politiek”.

Maar na de verkiezingen van 2007 kwam de ontgoocheling. “Alles viel compleet stil in de politiek. Betaald worden om niets te doen, lijkt leuk, maar ik verloor elke drive”, zegt Peusens. Hij begon uit te kijken naar iets anders. Door hele dagen achter zijn computer te zitten, miste hij niet alleen fysiek werk, maar ook de buitenlucht.

Een uitlaatklep vond hij al gauw in de restauratiewerken van zijn molen. “In 2000 had ik molen ‘De Hoop’ gekocht in het Limburgse Elen, een deelgemeente van Dilsen-Stokkem. Op de één of andere manier heb ik steeds een passie gehad voor molens, maar ik kan niet uitleggen waar die vandaan komt”, legt Peusens uit. Net toen Dirk op zoek was naar een nieuwe uitdaging zag hij de molenrestaurateurs bezig in zijn molen.

“Toen wist ik dat ik dit ook wou leren. Ik heb me ingeschreven voor een opleiding schrijnwerker, maar dat ging me te traag. Vijf jaar lang als schrijnwerkersknecht werken, was financieel geen optie”. En dus besloot Peusens om zich de theoretische kennis eigen te maken via de Centrale Examencommissie. Voor de praktijk was hij aangewezen op stielmannen die hem het vak wilden leren. Intussen volgt hij ook lessen kunst- en bouwsmid.

In 2008 vestigde Peusens zich als zelfstandige in bijberoep. Eerst bleef hij ook halftijds werken bij het Vlaams parlement werken, maar niet voor lang. “Ik wilde meer thuis zijn voor mijn drie kinderen. Sindsdien ben ik voltijds met molens bezig”. Volgens de ex-cabinetard was het geen evidente beslissing. “In 20 jaar tijd was ik de eerste die de stap naar het beroep van molenrestaurateur deed”.

Peusens investeerde 50.000 euro in een machinepark, een bestelwagen en hout. “Makkelijk is het niet geweest. Vroeger verdiende ik 2.500 euro netto per maand, vorig jaar geen 10.000 euro bruto. Maar ik was niet verslaafd aan mijn inkomen. En ik heb er ook veel voor in de plaats gekregen. Ik ben veel meer thuis en de kinderen hoeven voor en na schooltijd niet in de opvang. Ook in het huishouden draag ik nu mijn steentje bij. Soms is het wel een eenzaam beroep, maar dat los ik op door één of twee avonden in de week op stap te gaan”, vertelt hij.

Peusens geniet vooral van de vrijheid die zijn job hem geeft en van de voldoening van het zichtbare resultaat. “Het is een ambacht, maar het blijft vooral ondernemen. Een collega-parlementslid vroeg me destijds of ik het nadenken niet zou missen na mijn carrièrewending. Maar ik moet nu veel meer nadenken. Je runt tenslotte je eigen bedrijf, hè”.