"Suikerfabriek was mijn leven"

Voor sommigen start 2008 in de grootste onzekerheid. De 49-jarige Paul Maes was zestien toen hij in de suikerfabriek in Moerbeke-Waas ging werken. Hij heeft nooit iets anders gedaan. "Ik had een slecht rapport op school en in die tijd hadden veel ouders daar slechts één oplossing voor: naar de fabriek", vertelt de arbeider. De plotse aankondiging van Iscal Sugar om de fabriek te sluiten, haalt zijn leven overhoop.

In 2008 begint een heel nieuw leven voor jou. Hoe kijk je daar tegenaan? Paul Maes: Het wordt moeilijk. Totnogtoe is de suikerfabriek mijn leven geweest. Ik kwam in 1974 in de betonafdeling terecht en een paar jaar later mocht ik met een bulldozer beginnen rijden. Dat werk heb ik altijd heel graag gedaan.

Nooit ergens anders gewerkt? Waarom zou ik dat gedaan hebben? Het leek mij al die jaren niet meer dan vanzelfsprekend dat ik in de suikerfabriek werkte. Wat kon er mij nu overkomen? Dat was trouwens wat al mijn collega's dachten.

Het ondenkbare is toch gebeurd. Wat nu? Het eerste wat ik deed toen ik dit nieuws op tweede kerstdag hoorde, was de oude kranten uit de bak halen en op zoek gaan naar personeelsadvertenties. Het is mij om het even wel werk ik zal moeten doen, veel keuze heb ik toch niet. Ik ben bijna vijftig en ik kan niet met een computer werken. Voor mensen met mijn profiel staan de bedrijven niet te springen. Maar goed, eerst wil ik als vakbondsafgevaardigde een zo goed mogelijke regeling voor mijn collega's bekomen. Ik weet niet of de burgemeester van Moerbeke ons een dienst heeft bewezen door te verkondigen dat er binnenkort in deze gemeente misschien vier keer meer arbeidsplaatsen zullen zijn dan nu. Het zou kunnen dat dit onze onderhandelingspositie niet vergemakkelijkt.

Hoe hoog schat je je kansen in om werk te vinden? Mijn vrouw is twaalf jaar ouder dan ik en al een tijdje op invaliditeit. Soms denk ik dat ik alles maar moet nemen zoals het komt en nog zoveel mogelijk samen met haar gelukkig moet zijn, nu het nog kan. Als ik moet wachten tot ik echt met pensioen kan gaan om dingen te doen met haar, dan is het misschien te laat. Maar aan de andere kant besef ik goed genoeg dat een leeftijd van vijftig jaar nog veel te vroeg is om al te stoppen met werken.

Dat is een dilemma. Ik ben er nog niet uit. De sluiting van de fabriek is overigens de tweede tegenslag in korte tijd. Ik heb nog niet zo lang geleden in de fabriek een ongeval gehad met mijn kraan. Daar is iemand onder geraakt. Ik heb mij dat heel erg aangetrokken. Gelukkig gaat het vrij goed met het slachtoffer.

Hoe is het gesteld met het gezinsbudget? Mijn twee kinderen en die van mijn vrouw zijn de deur uit. Dat scheelt. Maar anderzijds, als je na een scheiding herbegint in je leven, dan blijft dat financieel zwaar wegen. Als er nu een hap uit mijn inkomen wordt genomen, dan zullen wij dat zeker voelen.

Het wordt dus toch ander werk? Ik zou het bij de bloemisten in de streek kunnen proberen. Maar ik ben me er bewust van dat we over de lonen in de suikerfabriek niet mochten klagen. Ze werden er opgetrokken om nog personeel te kunnen houden in de tijd dat iedereen naar de kanaalzone ging werken. Als ik een vergelijkbaar loon wil, zal ik serieus moeten zoeken.(KS)