Boerenzoon Ben Scheelen (33) wint Mister Gay Belgium: “Meer zichtbaarheid nodig op het platteland”
interviewTot zijn 21ste durfde hij zich niet te outen, maar nu recht boerenzoon Ben Scheelen (33) de rug als de nieuwe Mister Gay Belgium. Een titel om fier op te zijn, maar die fierheid is niet evident: als plattelandsjongen was Scheelen lange tijd bang dat zijn geaardheid niet zou worden aanvaard. “In mijn omgeving werd er over zulke dingen niet gepraat”, zegt hij.
Scheelen is opgegroeid tussen de koeien van een melkveebedrijf in het Limburgse Pelt. Vandaag werkt hij als filiaalmanager van twee BNP Paribas Fortis-kantoren in Antwerpen, maar zijn boerenhart klopt nog steeds. “Ik sluit niet uit dat ik ooit nog terug naar de sector stap.”
Hoewel Scheelen een grote voorliefde heeft voor de sector, was zijn jeugd als homoseksuele jongeman niet evident. “Ik wist eigenlijk al sinds mijn veertiende dat ik op jongens viel. Maar ik durfde het niemand te zeggen. Er werd thuis niet gesproken over zulke zaken. Ik kon dus moeilijk inschatten hoe mijn ouders of vrienden zouden reageren.”
Terechte angst?
De vrees om niet aanvaard te worden, is voor sommige jongeren helaas gegrond. “Tijdens de finale van de verkiezing zijn we in gesprek gegaan met Refuge, een Brusselse opvangorganisatie voor jongeren die thuis niet aanvaard worden. 14 bedden hebben ze, en toch staan er maandelijks tien mensen op de wachtlijst. Ik neem dit ambassadeurschap op omdat we in een periode leven waarin meer zichtbaarheid echt wel nodig is. Niet alleen in de landbouw, voor de duidelijkheid, maar ook in andere gemeenschappen.”
Weinig zichtbaarheid
Als boerenzoon wil de kersverse Mister Gay Belgium zich richten tot de landbouwgemeenschap. Dat de zichtbaarheid van LGBTQI+ bij landbouwers mank loopt, heeft volgens hem een aantal redenen. “Landbouwers zijn mensen die keihard werken en zichzelf vaak wegcijferen na de job. Zeker vandaag moeten ze professioneel heel veel balletjes in de lucht houden, en dan schiet er weinig tijd over om jezelf te zijn”, zegt hij.
Zeker vandaag moeten landbouwers professioneel heel veel balletjes in de lucht houden, en dan schiet er weinig tijd over om jezelf te zijn
Dat werd al vroeg in Scheelens leven duidelijk. Van de vijfhonderd leerlingen aan het Biotechnicum in Bocholt waren slechts drie personen openlijk niet-hetero. “Dat lijkt mij toch bijzonder weinig”, zegt Scheelen.
Telkens opnieuw uit de kast
Het gevoel van quasi alleen te zijn, verhoogde voor hem de drempel om uit de kast te komen. Bovendien is uit de kast komen niet eenmalig. Scheelen deed het eerst bij zijn beste vriendinnen. Daarna waren zijn ouders aan de beurt, en ruimere kennissen. Het was een traject dat jaren duurde, maar zelfs zijn volwassen leven is doorspekt met coming-outs. “Ben je homo en heb je een nieuwe job? Dan moet je uit de kast komen tegen je collega’s, je baas of klanten die vragen naar je vrouw en kinderen”, illustreert hij.
Telkens weer voelt Scheelen de druk om zich te verantwoorden voor wie hij is: “Mijn grote droom is dat ‘uit de kast komen’ ooit niet meer hoeft.”
Wel dezelfde rechten, maar niet overal aanvaard
“Op het vlak van maatschappelijke rechten doet België het goed”, verduidelijkt hij. “Holebi’s mogen trouwen, kinderen adopteren, enzovoort. Maar op het vlak van maatschappelijke aanvaarding, liegen de cijfers er niet om. Één op de vijf jongeren vindt het oké om geweld te plegen tegen LGBTQI+. Zes op tien regenboogpersonen voelen zich onveilig op school. Discriminatie neemt toe. Dat is niet mijn gevoel, maar wordt weerspiegeld in Europese onderzoeken.”
Naar Scheelens gevoel ligt aanvaarding ook moeilijk in een plattelandscontext. “Hoe dat komt? Zonder te politiek te willen zijn: je merkt dat landelijke gemeenten meer naar de extremen toetrekken. En hoe meer polarisatie er is en hoe meer er naar elkaar geroepen wordt, hoe onveiliger het voelt.”
Extra gevoelig als landbouwer
Hij gelooft niet dat landbouwers of landbouworganisaties an sich homofoob zijn, al kunnen er volgens hem ook in de sector stappen worden genomen. Zo bleef Scheelen in zijn jonge jaren bewust weg van organisaties voor jonge landbouwers, zoals Groene Kring. “Mijn medeleerlingen en mijn broer gingen naar Trekkertrek, opleidingen, vormingen en andere events, maar ik had schrik dat ik er niet aanvaard zou worden”, zegt hij. “Misschien was dat onterecht, maar dat is wel het gevoel dat ik had. Hoewel ik landbouw studeerde en alles wist van het werk op het veld en in de stal, kreeg ik het gevoel dat ik bij andere jonge landbouwers minder aanvaard werd.”
Bovendien is er de kwestie van opvolging, wat maakt dat homoseksualiteit in landbouwmiddens des te gevoeliger ligt. “Als een jonge landbouwzoon of -dochter het gevoel heeft dat die in een landelijke omgeving niet zichzelf kan zijn, dan is er sneller de neiging om het bedrijf te verlaten. Eigenlijk was het mijn droom om mee te stappen in de melkverwerking. Als ik me vroeger beter had gevoeld in mijn omgeving, dan had ik dat misschien ook gedaan."
Samenwerken met Groene Kring
Toch ziet Scheelen veel positieve signalen. “Ik ben met mijn verhaal naar Groene Kring gegaan, waar ze hiervan schrokken. We hebben de afgelopen vier maanden rond dit thema samengezeten, en kijken hoe we er concreet werk van kunnen maken. Op 17 mei is het bijvoorbeeld de internationale dag tegen homofobie, bifobie en transfobie. Een kleine actie, zoals een post op sociale media, waarmee de organisatie bevestigt dat al hun leden zichzelf mogen zijn, kan een mooi signaal zijn. Binnenkort zit ik nog eens samen met Groene Kring en Boerenbond om meer concrete acties te bespreken. Misschien vind je me volgend jaar wel ergens op de Pride met de tractor.”
Misschien vind je me volgend jaar wel ergens op pride met de tractor
Voorzitter van Groene Kring Justine Arkens wil meewerken aan meer inclusiviteit. “We zijn heel blij dat Ben dit bij ons heeft aangekaart. Natuurlijk schrokken we toen hij zei dat hij zich nooit bij ons heeft aangesloten omdat hij bang was niet aanvaard te worden. Daar moeten we wat aan doen.”
De komende periode zal Groene Kring hier actief aan verder werken. “In het verleden hebben we met ons ledenmagazine Stiel al enkele edities gewijd aan het thema”, zegt Arkens. “Maar we willen het niet houden bij acties uit het verleden. Daarom zijn we vandaag actief een nieuw inclusiebeleid aan het uitwerken. We willen een organisatie zijn waar iedereen zich goed kan voelen. Ongeacht je geaardheid, afkomst, enzovoort.”
Bron: Eigen berichtgeving
Beeld: Mister Gay Belgium
