"Biologische veeteelt gebruikt amper antibiotica"

In de nasleep van het symposium rond antibioticaresistentie dat plaatsvond in de marge van landbouwbeurs Agribex, merkt BioForum op dat de biologische veeteelt "flink wat antwoorden kan bieden". Robuuste rassen, biologisch voeder, lichte en ruime stallen en weidegang zijn enkele van de preventieve maatregelen die de biosector minder afhankelijk maken van antibiotica.

In Vlaanderen kweken zo’n 60 biologische veehouders varkens, runderen en kippen met een minimum aan antibiotica. En ook 40 melkveehouders (koe en geit) passen de principes van de biologische veeteelt toe en beperken zo hun antibioticagebruik. Dat zegt BioForum in een reactie op het debat rond antibioticaresistentie bij dier en mens. Overmatig of onoordeelkundig antibioticagebruik werkt resistentievorming in de hand, weet BioForum, dat beleid en betrokkenen oproept "de biologische veeteelt naar waarde te schatten en de gangbare veeteelt naar diens voorbeeld aan te passen".

In de biologische veeteelt is het gebruik van antibiotica strikt gereguleerd. Per jaar zijn maximaal drie behandelingen met antibiotica en chemisch gesynthetiseerde allopatische diergeneesmiddelen toegestaan. Voor dieren met een productieve levenscyclus die korter is dan één jaar, zoals bijvoorbeeld vleesrammen, vleeskippen of vleesvarkens is zelfs maar één diergeneeskundige behandeling per jaar toegestaan.

Krijgt een biologisch dier antibiotica toegediend, dan moet de boer de dubbele wettelijk voorgeschreven wachttijd in acht nemen zodat gegarandeerd geen antibiotica of andere residuen in biologische eieren, zuivel of vlees zitten. Daarnaast is de biologische boer verplicht om per dier een medicijnregistratie bij te houden. Als de bioboer te vaak antibiotica gebruikt, dan mag het vlees, het ei of de melk niet meer als biologisch verkocht worden.

Dit beperkte antibioticagebruik is perfect mogelijk omdat de biologische veeteelt sterk inzet op preventieve gezondheidszorg en optimaal dierenwelzijn, aldus BioForum. Biologische veeteelt begint bij de keuze voor inheemse rassen die het vermogen bezitten om zich aan de lokale omstandigheden aan te passen, die robuust zijn, die minder kans maken op specifieke ziekten en die zonder hulp kunnen kalven of werpen. Preventieve keuzes die latere geneeskundige zorgen en dierenleed kunnen voorkomen en beperken.

Biologische dieren worden gevoed met biologisch voeder; het voeder dient aangepast te zijn aan de behoeften van het dier in de verschillende stadia van zijn ontwikkeling. Dat wil zeggen: moedermelk bij het jonge dier en gras voor grazers. Stoffen die de groei of de productie bevorderen, zijn niet toegestaan. Voeding staat in het teken van de gezondheid van het dier, niet in teken van maximale productie. Tenslotte bepaalt de wetgeving voor elke diersoort op hoeveel stalruimte en/of buitenloop het dier recht heeft.

Ook Boerenbondvoorzitter Piet Vanhtemsche blikt in zijn wekelijkse Boer&Tuinder-column terug op het symposium. Vanthemsche pikt het niet dat er in het antibioticadebat al te vaak met scherp wordt geschoten in de richting van dierenartsen en veehouders. Vooral professor Herman Goossens, één van de sprekers, moet het ontgelden: "Hij stak de loftrompet over de inspanningen in de humane geneeskunde en belaadde de diergeneeskunde met alle zonden van Israël. Ik vind dat hypocriet." Desondanks is het voor Vanthemsche duidelijk dat het antibioticagebruik in de veehouderij naar beneden moet: "We zijn daar binnen AMCRA en met ons project ‘Red AB’ zeer intens mee bezig."