Bietenplanters beraden zich over alternatieven

Peter De Bock, zoon van de Moerbeekse landbouwschepen, nam een jaar geleden de helft van het ouderlijk bedrijf over. "Mijn vader had voordien het leveringsrecht van landbouwers die stopten gekocht omdat bieten een gewaarborgde inkomstenbron waren. Zo reserveren we jaarlijks twaalf hectare voor de bietenteelt, wat behoorlijk veel is. Toen ik in het bedrijf stapte, moest ik een businessplan voor de bank opstellen. Met suikerbieten hadden we de garantie dat de investering zou renderen, nu niet meer", schetst De Bock.

"De voorbije jaren daalde de prijs al geregeld, nu is er sprake van om de quota met 33 procent te verminderen. Als het zo verder gaat, is het niet meer rendabel om bieten te telen. Maar waarnaar moeten we overschakelen? De graanmarkt fluctueert te veel. Ook de prijs van aardappelen schommelt sterk en daarom is ook die teelt niet interessant", luidt het.

Nog een probleem dat nu opduikt is de pulp. De Bock: "Ons bedrijf is op enkele kilometers van de suikerfabriek gevestigd. Wij leverden de bieten zelf met de tractor en keerden dan terug met pulp, wat uitstekend veevoeder is. Maar volgend jaar, in Fontenoy, kan dat niet meer. In 2008 zullen we in elk geval opnieuw twaalf hectare bieten inzaaien. Het is afwachten of we die kunnen leveren. Misschien stijgt over enkele jaren de vraag naar veilig geteelde suiker wel. Suiker is uiteindelijk een essentieel deel van onze voedingspiramide. Is het dan verstandig om Europa op dit vlak afhankelijk te maken van de derde wereld?", vraagt de boer zich af.

Jean De Geest en zijn zoon Paul uit Stekene leven al tientallen jaren op het ritme van de bietencampagne. "Toen ik in het begin van de jaren zestig met suikerbieten begon, was daar wel veel werk aan, maar het bracht ook goed op", zegt Jean. "Wij konden zoveel bieten kweken als we wilden. Voor de fabriek was het hoe meer hoe liever". In de periode dat Jean begon, schakelden in Stekene en omgeving wel meer boeren over op suikerbieten. "Voor de fabriek was dat voordelig, want die betaalde ook de vervoerkosten. Die lagen voor bieten die uit Stekene kwamen heel wat lager dan voor de exemplaren die van veel verder aangevoerd werden".

Het kwam erop neer dat met elke wagen die vol was geraakt naar Moerbeke gereden werd. "Het was een kleine verdienste, maar je had dat dan toch. Ik probeerde zoveel mogelijk 's avonds en 's nachts naar de fabriek te rijden om zo min mogelijk daguren te verliezen. Ik nam dan altijd twintig ton mee, soms moesten we daar meer dan een kilometer aanschuiven in de regen en de bittere kou. Met de moderne middelen is dat iets anders. Onze Paul is dikwijls op een uurtje over en weer".

Paul De Geest is lid van de gewestelijke afdeling van het bietencomité en heeft een paar exemplaren van het vaktijdschrift De Bietplanter van de CBB onder de arm. "Hebben ze in de fabriek gezegd hoeveel ze krijgen om de fabriek te sluiten?", wil hij weten. "Pakken geld, het staat hier in. Maar wij zijn daar niet veel mee". De bietenteelt maakte ooit voor Jean en Paul ruim een derde van hun inkomen uit. "Nu is dat veel minder".

"Ik weet nog niet wat ik moet doen", zegt Paul De Geest. "Overschakelen op maïs misschien?" Maar hij heeft nog altijd een contract met de fabriek. "Ik zal mijn bieten nu aan de fabriek van Fontenoy moeten leveren. Hoe ze er daar een stuk van de productie van Moerbeke gaan bijnemen, is mij een raadsel. De campagne blijft immers even lang duren".(KS)