Actiegroep vraagt met petitie om steun voor de boeren

De voorbije weken eisten landbouwers uit de Vlaamse Ardennen en het West-Vlaamse Heuvelland alle aandacht op, maar dat wil niet zeggen dat hun collega’s uit andere provincies zich neergelegd hebben bij de voor hen dramatische gevolgen van de natuurdoelstellingen. De actiegroep ‘Ruimte voor boeren’, die gesteund wordt door landbouwbedrijven uit Limburg en Antwerpen, is met een online petitie gestart om de steun van de bevolking te vragen. Eerder hebben ze al een website gelanceerd “om de andere kant van de groene medaille te tonen en aan de buitenwereld te laten zien welke grote impact Natura 2000 heeft op de landbouw”. Eén van hun grote angsten is dat de beleidsmakers die veebedrijven weg willen in de buurt van natuurbeschermingszones niet thuis zullen geven als het op financiële compensaties aankomt.

De actiegroep ‘Ruimte voor boeren’ verenigt landbouwers in Antwerpen en Limburg die zich niet neerleggen bij het grondverlies en de vergunningenproblemen door de instandhoudingsdoelstellingen (IHD) die voortvloeien uit het Europese netwerk van natuur Natura 2000. Zij stellen zich vragen bij het ammoniakbeleid dat de problematisch grote stikstofneerslag in natuurbeschermingszones in de schoenen schuift van de veehouderij. Het onderzoek dat in Nederland is gestart naar het verschil tussen ammoniakmetingen op het terrein en het door de overheid gebruikte rekenmodel (Nederland en Vlaanderen varen ongeveer dezelfde koers in dit dossier, nvdr.) kreeg daarom financiële steun vanuit de actiegroep. Bovendien heeft hun advocaat tegen het decreet van de Vlaamse regering een procedure ingesteld bij het Grondwettelijk Hof.

Met een petitie vragen de Antwerpse en Limburgse veeboeren momenteel ook de steun van het grote publiek. Door handtekeningen in te zamelen, willen ze hun vraag aan de Vlaamse regering om het beleid te herzien kracht bijzetten. Een beleid dat volgens de boeren onhaalbaar is in het versnipperde Vlaanderen. De actiegroep vraagt om alleszins de bestaande natuurgebieden maximaal te benutten zodat de zoekzones voor natuur tot een minimum herleid kunnen worden. “Enkel op die manier kan landbouw als belangrijke economische sector blijven bestaan in het kleine Vlaanderen.” Dat het ene bedrijf veel harder wordt aangepakt dan het andere, vinden de boeren onaanvaardbaar. De rode en oranje bedrijven worden “gestigmatiseerd en gediscrimineerd”, terwijl de sector in zijn geheel de laatste decennia inspanningen deed om de uitstoot van fijn stof, ammoniak en andere broeikasgassen fors terug te dringen.

De landbouwers willen naar eigen zeggen gewoon boer kunnen blijven. “Wij hebben niet gevraagd om ons bedrijf om te vormen, te verplaatsen of stop te zetten. Maar nu we met de rug tegen de muur staan, is het toch wel het minste dat wij schadeloos gesteld worden.” In de wetenschap dat vergoedingen niet zijn opgenomen in het decreet, voelt dit voor de betrokken landbouwers aan als een ‘legale diefstal’. Zij hopen dat er vanwege de overheid geen strategie achter zit zoals ten tijde van het mestactieplan. “Bij MAP 1 werd er op ongeveer 30.000 hectare grond die in landbouwgebruik was, maar wel in natuurgebied lag, een bemestingsverbod opgelegd. Voor de beloofde vergoedingen was geen geld voor handen. Men heeft dit opgelost door de zittende en de volgende generatie te ontheffen van het bemestingsverbod.” Voor de overheid was dat een manier om met geduld de doelstellingen gratis te bereiken, bedenken de boeren, waarna ze de vrees uitdrukken dat in het IHD-dossier dezelfde tactiek zou worden toegepast door een zittende landbouwer zijn vergunning te laten uitdoen.

Meer info: Ruimte voor boeren