Aanlandingsverplichting wordt met zachte hand ingevoerd
nieuws
In het nieuw gemeenschappelijk visserijbeleid is een aanlandingsverplichting voor bijvangst als algemeen principe ingeschreven. De precieze invulling van die nieuwe verplichting was één van de voornaamste discussiepunten tijdens de politieke onderhandelingen over de hervorming van het visserijbeleid. De Europese instellingen zijn het er over eens geraakt dat de vissers twee jaar de tijd krijgen om zich aan te passen alvorens de aanlandingsverplichting met sancties zal worden afgedwongen.
In het nieuw gemeenschappelijk visserijbeleid van de EU wordt een punt gemaakt van de aanlandingsverplichting. Voor iedere kilo vis die nu aan land wordt gebracht, gaat er 1,5 tot 2,5 kilo als ongewenste bijvangst overboord. Dat is vooral vis die niet verkocht kan worden, bijvoorbeeld omdat hij te klein is of omdat het een commercieel oninteressante soort is.
Bijna alle teruggegooide vis sterft, wat voor de Europese beleidsmakers de reden was om bijvangst terug te dringen (bv. door beter vistuig) en een aanlandingsverplichting in te stellen. Aan wal kan de bijvangst dan bijvoorbeeld verwerkt worden tot vismeel.
Europa wil de vissers twee jaar de tijd geven om te wennen aan de aanlandingsverplichting, alvorens overtredingen te bestraffen. Het compromis tussen Raad en Parlement daarover moet nog in de plenaire zitting van het Europees halfrond gestemd worden, wat ten vroegste in april zal gebeuren. Daarna moeten de lidstaten het formeel goedkeuren.
De rapporteur van het Europees Parlement voor dit dossier, de Fransman Alain Cadec, is tevreden dat de spelregels nu duidelijk zijn en de Commissie jaarlijks zal rapporteren over de implementatie van de aanlandingsverplichting. “We beschikken nu over concrete opties om iets te doen aan de onvermijdbare moeilijkheden waarmee vissers en hun nationale overheden geconfronteerd zullen worden bij de toepassing ervan.”
Cadec en zijn collega’s hebben geprobeerd om de scherpe kantjes van de aanlandingsverplichting, zoals het sorteren van ondermaatse vis en het bijhouden van een logboek met daarin alle opgeviste volumes per soort, af te vijlen.
