Wilde insecten onmisbaar voor productieve landbouw

Meer nog dan honingbijen die door imkers worden gekweekt zijn het wilde insecten die de landbouwgewassen op de meest effectieve manier bestuiven. Dat concludeert het wetenschappelijke tijdschrift Science uit een grootschalig onderzoek dat pleit voor een herziening van het huidige intensieve landbouwmodel, gericht op meer biodiversiteit.

De wetenschappers bestudeerden de bestuiving van zeer uiteenlopende gewassen op zeshonderd testvelden in twintig verschillende landen en kwamen tot een algemeen besluit: de productie van de geteste fruit- en zaadgewassen, waaronder tomaten, koffie en watermeloen, blijft beperkt omdat hun bloemen niet voldoende worden bestoven. Dat probleem kan volgens de studie echter niet enkel opgelost worden door meer honingbijen toe te voegen, daarvoor zijn vooral meer wilde insecten nodig.

Maar de wilde insecten hebben het moeilijk vandaag. De bijen, vliegen, vlinders en kevers in kwestie leven aan de rand van bossen en wouden, in heggen of op graslanden, gebieden die steeds meer onder druk komen te staan door een intensieve vorm van landbouw. Daardoor daalt het aantal bestuivers aanzienlijk. Het is volgens de onderzoekers dan ook niet verwonderlijk dat de productie van fruit aanzienlijk lager is op de testvelden waar minder wilde insecten aanwezig zijn.

Dat brengt ons meteen ook bij de paradox van ons huidig landbouwmodel volgens Lawrence Harder, hoogleraar biologie aan de Universiteit van Calgary en één van de auteurs van de studie: “De methoden die we gebruiken om onze productie en efficiëntie op te krikken zoals het maximaliseren van het landbouwoppervlak en het gebruik van pesticiden, zorgen er net voor dat de hoeveelheid en de variëteit aan wilde insecten die de productie kunnen stimuleren, verkleint.”

Daarom pleiten de wetenschappers voor een geïntegreerd beheer van zowel honingbijen als wilde insecten, om zo de wereldwijde oogsten van gewassen die bestoven worden op te krikken. Daarvoor is de bescherming van natuurlijke of semi-natuurlijke gebieden, een variabel landgebruik en een voorzichtiger gebruik van gewasbeschermingsmiddelen onontbeerlijk.